Copyright : Αρχιμ. Θωμάς Ανδρέου 29-12-2013. Από το Blogger.
RSS

‘’Τι θα φέρει ο νέος χρόνος; ‘’


                                                 

Αγαπητοί μου συνοδίτες. Λίγο προ της αλλαγής του χρόνου και της υποδοχής του 2014 , σκέφθηκα και αναρτώ ένα παλαιότερο κείμενο , με τίτλο: '' Τι θα φέρει ο νέος χρόνος'' το οποίο και δημοσιεύθηκε πριν ένα χρόνο περίπου (10-1-12) στο περιοδικό της Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως ‘’ Άμβων Παγγαίου’’, στο οποίο και έχω την τιμή να φιλοξενούμαι κατά διαστήματα. Για την φιλοξενία  εκφράζω τις καρδιακές ευχαριστίες μου στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως κ. Χρυσόστομο, όπου είναι ο εμπνευστής, ιδρυτής και υπεύθυνος  του περιοδικού.  Αυτή, θα είναι και η τελευταία ανάρτηση του έτους που μας αποχαιρετά.  Εύχομαι, σε όλους τους επισκέπτες του παρόντος ιστολογίου, το νέον έτος 2014, να φέρει ειρήνη στον κόσμο και στον καθέναν από εμάς, χαρά στους γύρω μας, ελπίδα σε όλους και πάνω απ’ όλα να είναι ευλογημένο από τον Θεό. Χρόνια Πολλά!

                                                               Με πολλές ευχές

                                                                     π. Θωμάς

                              -------------------------------------------------------------

 Κάθισα να μεταφέρω στην ατζέντα του 2012 ,κάποια γεγονότα που θα πρέπει να θυμηθώ στην πορεία της νέας χρονιάς. Κάθε χρόνο αυτή την εποχή, κάνω το ίδιο με αποτέλεσμα κάποια γεγονότα να μεταφέρονται αυτούσια από την μια ατζέντα στην άλλη…. Γράφοντας, έριχνα καμιά ματιά απέναντι μου στο χιονισμένο Παγγαίο… Όμορφο, θεόρατο, χιονισμένο ,με σιωπηλή χάρη θωρεί τους ανθρώπους που το καμαρώνουν σε όλες τις εποχές ! Φαντάστηκα πόσοι άνθρωποι τόσους αιώνες το καμάρωσαν χιονισμένο ! Εκείνοι άλλαξαν ,πέρασαν έφυγαν , το βουνό παρέμεινε το ίδιο τόσους αιώνες…. Λέω μέσα μου, για φαντάσου να μπορούσε να μιλήσει και να μας πει τι έχει δει από γεννησιμιού του, αφού προϋπάρχει μιας και ο Μεγάλος Δημιουργός το φτιαξε πριν από τον άνθρωπο….. Εκείνο ,ολόιδιο τόσους αιώνες ,αμίλητο και μεγαλοπρεπές, περιμένει υπομονετικά τις τέσσερες εποχές ! Όλοι εμείς που το θωρούμε από μακριά ,ζούμε σήμερα την αγωνία του αύριο…

Αυτά όλα σκεπτόμουν κάνοντας την μεταφορά των γεγονότων από την μια ατζέντα στην άλλη και τότε τη σκέψη, μου ‘ρθε να την αραδιάσω στο χαρτί. Λέω από μέσα μου, για δες : άδεια τα φύλλα στην νέα σου ατζέντα, τι θα γράφουν στο τέλος του χρόνου; Στην θύμηση μου ήρθε ο Σολομώντας που σοφότερο άνθρωπο δεν γέννησε η πλάση… Εκεί λοιπόν στα αποφθέγματα της Σοφίας του, στο βιβλίο των Παροιμιών μεταξύ πολλών άλλων  έγραψε :’’ Μὴ καυχῶ τὰ εἰς αὔριον, οὐ γὰρ γινώσκεις τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα. ( Παρ. 27-1)… Δεν το λέει ο οποιοσδήποτε! Το λέει ο Σολομώντας που για σαράντα ολόκληρα χρόνια βασίλεψε στον Θρόνο που του δωκε ο Θεός και η σοφία του έμεινε ονομαστή στην ανθρώπινη ιστορία. Λέω και γω ,το Παγγαίο υπήρχε από τότε! … Ο Σολομώντας, εκτέλεσε και αυτός το χρέος του όπως όλοι οι άνθρωποι και έκλεισε τα μάτια… Άρα το βουνό ,το άψυχο, κρατά την σοφία του Σολομώντα που πέταξε ο άνθρωπος από κοντά του… Δες – λέω- πόσο καρτερικά περιμένει! Θα ρθεί το χιόνι να το στολίσει, θα πέσει το νερό να το πλύνει, θα ρθει ο ήλιος να το ζεστάνει, θα πέσει η πάχνη να το δροσίσει ! Και αυτό καρτερικά περιμένει και δέχεται τις ευλογίες του Δημιουργού του!

Εμείς, η κορωνίδα της Δημιουργίας Του, προγραμματίζουμε…. Θα κάνω αυτό, θα πάω εκεί, θα πάρω τούτο, θα δώσω το άλλο… Και τελικά, έρχεται ο χρόνος να μας αιφνιδιάσει ! Αυτό είναι που δεν μπορούμε να αντέξουμε τελικά. Τον αιφνιδιασμό του χρόνου. Λέω ξανά μέσα μου, για θυμήσου, πόσοι άνθρωποι ‘’έφυγαν ‘’ την περσινή χρονιά ! Σήμερα εδώ και αύριο αλλού ! Διακόπτης που τον κλείνει τα ‘Άγιο Χέρι του Θεού !  Εμείς σχεδιάζουμε ,αλλά ο νέος χρόνος φέρνει τα του σχεδιασμού μας ;

Θα μου πεις –και σ’ ένα βαθμό δίκιο θα χεις- μα καλά, να μην σχεδιάσω, να μην προγραμματίσω, να μην σκεφθώ τι θα κάνω ; Ναι ! Αλλά έλα που θα βγεις ψεύτης στον ίδιο σου τον εαυτό ! Άντε πες μου εσύ, τι νομίζεις θα σου φέρει ο Νέος χρόνος ! Υγεία; Στο εύχομαι ! Χαρά; Στο εύχομαι !  Χρήματα ;  Και αυτό στο εύχομαι αν και δεν το βλέπω… ! Και μετά τι; Άστα , καλύτερα η ατζέντα να μην ξέρω τι θα γράφει στο τέλος του χρόνου ! Δεν θέλω να ξέρω…! Προτιμώ, στο κάθε ξημέρωμα που μου δίνει ο Θεός, να βλέπω το απάτητο  βουνό και να Τον δοξάζω!  Να αντικρίζω την γαληνεμένη θάλασσα και να τον ευχαριστώ για τούτο το ονειρεμένο πράμα… Κοιτώ το καρτερικό Παγγαίο και συμφωνώ μαζί του! Κάθε μέρα ,είναι μια ξεχωριστή για τον καθένα μέρα. Το θέμα είναι πόσο καλύτερα και ποιο ποιοτικά την περνά ο καθένας.

Θα μου πεις : Πολλά προβλήματα, δύσκολες μέρες ζούμε…

Ε ! Και τούτο όμως δεν έχει τη γοητεία του; Για φαντάσου τη ζωή γεμάτη ευτυχία και χωρίς τις δυσκολίες πώς θα ήταν …. Θα μου πεις δώσε μου τούτη τη ζωή και ξέρω εγώ τι θα κάμω ! Όμως, για στάσου : Εγώ και συ δεν φέρνουμε το φθινόπωρο και το χειμώνα ,παγώνοντας τελείως τις καρδιές μας, απέναντι στο Θεό και στον άνθρωπο ; Εγώ και συ ,δεν φέρνουμε την άνοιξη και το καλοκαίρι στην ψυχή μας, δίνοντας το χέρι στον άλλο, σκορπώντας την καλοσύνη, χαρίζοντας ένα χαμόγελο… !

Αχ ! Πανέμορφο βουνό, σιωπηλό και χιονισμένο ! Σε σένα δεν λέει κανείς ‘’χρόνια πολλά’’ γιατί όλοι ξέρουμε πως θα υπάρχεις και μετά από εμάς ! Τα λέμε αναμεταξύ μας ! Οι ‘’λιγόζωοι’’ άνθρωποι ,που λεγε και ο Κόντογλου, εύχονται ο ένας στον άλλο ‘’ χρόνια πολλά’’ ! Είδες κανείς να ευχηθεί :’’ Χρόνια ποιοτικά’’; Αυτή είναι η καλύτερη ευχή ! Γιατί στην ζωή μας, η ποιότητα έχει αξία και ο χρόνος, περνά μέσα από αυτήν. Αν σε αυτό το χρόνο ,αποφασίσουμε να ζήσουμε με ποιότητα τότε πραγματικά ο χρόνος θα ναι καλύτερος ! Να δοξάσουμε τον θεό για αυτά που μας έδωσε και να τα απολαμβάνουμε καθημερινά και ξέχωρα. Πόσο πραγματικά ,θα ήταν αλλαγμένη η ζωή όλων μας, αν εφαρμόζαμε στην ζωή μας αυτό που επίσης έγραφε ο Σολομώντας πριν τόσες χιλιάδες χρόνια :’’ ὁ ζητῶν τὸν Κύριον εὑρήσει γνῶσιν μετὰ δικαιοσύνης, οἱ δὲ ὀρθῶς ζητοῦντες αὐτὸν εὑρήσουσιν εἰρήνην ’’ .  Δηλαδή, καλύτερο το λίγο με δικαιοσύνη, παρά τα πολλά με αδικία ! Όμως, ας είναι ! Δεν κάνει να απελπιζόμαστε ! Και ασφαλώς ,τούτο το γραπτό δεν έχει αυτό το σκοπό!  Γιατί, πάνω απ΄ όλα είναι η ελπίδα ! Και αυτή θέλω να είναι η ευχή προς όλους που με διαβάζετε ! Χρόνια ποιοτικά και πολλή Ελπίδα !

Όμως θα κλείσω και με μια προτροπή πρώτα σε μένα που τα γράφω όλα αυτά. Μιας και μιλάμε για νέο χρόνο, ας θυμηθούμε να κάνουμε μιαν ανασκόπηση στον παλιό. Να προσπαθήσουμε να κάνουμε ότι καλύτερο για τον άλλον. Ο ένας για τον άλλον ! Να μην σταθούμε αδιάφοροι απέναντι στο πρόσωπο του άλλου μιας και σε αυτόν , μπορεί να αντικρύσουμε το Θεό ! Ας κάνουμε ανασκόπηση του παλαιού χρόνου, ώστε να μπορέσουμε να απολαύσουμε τον νέο. Και ας ρωτήσουμε ο καθένας τον εαυτό του με το ερώτημα των Πυθαγορείων :’’  Πη παρέβην; Τι δ’ έρεξα; Τι δε μοι δέον ουκ ετελέσθη;’’ Δηλαδή : πού παρέβην; τι έκανα; τι από αυτά που έπρεπε να κάνω δεν έγινε; Λοιπόν , χρόνια ποιοτικά και πολλή Ελπίδα !







[1]
Δημοσιεύθηκε στον ‘’Άμβωνα Παγγαίου’’  στις 10 Ιανουαρίου 2012

Όταν συνδυάζεται η χριστιανική αγάπη με το Ελληνικό φιλότιμο….

                                                                      

         Αυτές τις ημέρες, τις Άγιες Ημέρες, είδα ανθρώπους να προσέρχονται στην Εκκλησία φέρνοντας μαζί τους τρόφιμα , ρούχα , φάρμακα για να τα διαθέσουμε στους πάσχοντες και εμπερίστατους αδελφούς μας.  Είδα στα χαρούμενα μάτια των δωρητών , των αγνώστων στους αποδέκτες αλλά γνωστών στον Θεό, να βιώνουν μιαν ευαγγελική μεγάλη ‘’αλήθεια…μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν…’’ (Πραξ. 20-35) .

Είδα τους υπερήφανους Έλληνες , τους προδομένους και πικραμένους από όλους όσους πίστεψαν πως μπορούν να κάνουν κάτι καλό για αυτό τον μαρτυρικό τόπο, με σκυμμένα τα κεφάλια από το βάρος των καθημερινών πολλαπλών προβλημάτων ,αλλά με το χαμόγελο της ικανοποίησης γιατί παρά τα προβλήματα , δεν ξεχνούν να ευχαριστήσουν τον Θεό για ότι τους χαρίζει καθημερινά και δεν ξεχνούν πως κάποιοι, δίπλα τους, γύρω τους δεν έχουν! Προσέφεραν και προσφέρουν λοιπόν με την καρδιά τους! Είδα την πληγωμένη αξιοπρέπεια των αποδεκτών της αγάπης , που διστακτικά δέχθηκαν την ενίσχυση ,τον καλό λόγο, τις ευχές! Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πριν λίγα χρόνια μοίραζαν τα αποθέματα της αγάπης τους, στους άλλους! Τώρα βρίσκονται οι ίδιοι αποδέκτες της αγάπης κάποιων άλλων…

Γιατί να το θυμάσαι ! Η αγάπη και η κακία είναι αδελφές, γεννημένες από την ίδια μήτρα.  Δεν είναι όμως ίδιες! Η καθεμιά έχει το δικό της δρόμο. Σε ένα μονάχα σημείο συναντούνται μεταξύ τους! Πως η κάθε μια από αυτές, είναι δανεική… Και αν κάνεις το καλό , ο Θεός θα στο φέρει μπροστά σου όταν εσύ θα το έχεις ξεχάσει. Ακόμα και οι άνθρωποι που ευεργέτησες να ξεχάσουν , Εκείνος δεν ξεχνά ποτέ! Μην διστάσεις λοιπόν να κολυμπήσεις στης αγάπης τα όμορφα νερά… Δεν θα καταποντιστείς ποτέ!  

Θέλω μέσα από την καρδιά μου, να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους προσέφεραν και προσφέρουν με την καρδιά τους στους συνανθρώπους μας. Οι αποδέκτες , δεν γνωρίζουν τον ευεργέτη. Ο Θεός γνωρίζει! Ευχαριστώ και τις καλές μου συνεργάτιδες στην διακονία του ανθρώπου. Τις κυρίες που με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, με διακριτικότητα και αγάπη, συντρέχουν μαζί μου στον δρόμο της παρηγορητικής ανακούφισης του πονεμένου συνανθρώπου… Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας προσκαλεί: ‘’Δώστε, δώστε στους πτωχούς’’.  Ακόμα όμως και αν δεν έχεις να δώσεις τροφή ή χρήματα , δώσε χαμόγελο, δώσε ένα καλό λόγο, δώσε το χέρι σου σε εκείνον που απλώνει μπροστά σου το δικό του! Έτσι έκανε και ο Χριστός ! Άπλωσε τα δικά Του χέρια  και αγκάλιασε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Καλή και ευλογημένη χρονιά , σε όλους τους επισκέπτες του ιστολογίου των Ιερατικών στοχασμών…

                                                                                              π. Θωμάς Ανδρέου

Τι έμεινε από τα Χριστούγεννα ;

                                                                             

       Σε λίγες ημέρες θα υποδεχθούμε τον νέο χρόνο. Ο χρόνος αλλάζει ,η ανθρώπινη σκέψη όμως όχι! Αυτές τις Άγιες Ημέρες, προσπαθήσαμε ο καθένας ξεχωριστά να βιώσουμε το μήνυμα της ενανθρωπήσεως του Θεανθρώπου στην καθημερινότητα μας. Ωστόσο, αποτελεί κοινή διαπίστωση ,πως τα φετινά Χριστούγεννα έφθασαν και παρήλθαν χωρίς να το καταλάβουμε. Ο λαός μας υποφέρει. Ο καθένας από εμάς έχει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της καθημερινότητας του , αναλώνεται στην προσπάθεια εξευρέσεως λύσεων στα καθημερινά προβλήματα που ανακύπτουν. Πριν κάποια χρόνια, τα σπίτια φωτίζονταν υπερβολικά τις νύχτες συναγωνιζόμενο το ένα με το άλλο , στην φωταγώγηση.
    Φέτος, ελάχιστα φώτα να θυμίζουν σε εκείνους που χρειάζονται σχετικές αποδείξεις πως ήρθαν τα Χριστούγεννα. Πάραυτα όμως, άλλος πολύ και άλλος λίγο, ζήσαμε τις Άγιες Ημέρες. Και τώρα που τα Χριστούγεννα πέρασαν, ίσως είναι ευκαιρία να διερωτηθούμε τι έμεινε από αυτά. Κάποιοι ίσως πουν, με τι διάθεση να ζήσουμε τα Χριστούγεννα;  Όμως, τελικά τι σημαίνει Χριστούγεννα ,αν δεν έχεις ελπίδα; Πως μπορείς να συνεχίσεις την ζωή σου , αν δεν έχεις ελπίδα;  Τα Χριστούγεννα , παραμένουν στις καρδιές όλων όσων δεν παύουν να ελπίζουν! Παραμένουν , στην σκέψη όλων όσων συνεχίζουν να πιστεύουν πως δεν είναι μόνοι πάνω στην γη, πως δίπλα τους υπάρχει κάποιος που τους χρειάζεται, που απλώνει το χέρι ζητώντας βοήθεια.
    Τα Χριστούγεννα παραμένουν στις ψυχές όλων όσων και φέτος δεν αναζήτησαν τον Χριστό μέσα στα φώτα του κόσμου , αλλά μέσα στο σκοτάδι του κόσμου, που έρχεται να απομακρύνει Εκείνος που είναι , το φως το αληθινόν, το φωτίζων και αγιάζων πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον.  Τι έμεινε από τα Χριστούγεννα, αν σήμερα που εκείνα πέρασαν, συνεχίζουμε να βιώνουμε την απελπισία , την μοναξιά της δικής μας πραγματικότητας;  Εάν , καταφέρουνε να πείσουμε τον εαυτό μας, πως υπάρχει ελπίδα στην ζωή μας, η κάθε ημέρα μας θα είναι πιο ελπιδοφόρα και πιο χαρούμενη από την προηγούμενη. Και κανείς μας δεν πρέπει να ξεχνά πως στον κόσμο αυτό, δεν είμαστε μόνοι.
      Πάνω από τον καθέναν μας υπάρχει Εκείνος που συνεχίζει να απλώνει το χέρι Του , όταν οι άνθρωποι μας έχουν εγκαταλείψει. Στον κόσμο μας υπάρχει θλίψη. Αλλά γνωρίζουμε πως την θλίψη την απομακρύνει η ελπίδα. Και η ελπίδα είναι ο Χριστός ! Εκείνος μπορεί να νικήσει την θλίψη του κόσμου. Εξάλλου ο ίδιος διαβεβαιώνει : ‘’ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον… ( Ιωαν. 16-33)
                                                                                                                                              
                                                                                                                        π. Θωμάς

‘’ Εσύ ξέρεις …’’

                                                                       
  Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου Θωμά Ανδρέου
                                                 Ιεροκήρυκος  Ι.Μ. Ελευθερουπόλεως

                                                

                                                               ‘’  Εσύ ξέρεις …’’[1]

                                 Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία


Προπαραμονές Χριστουγέννων στην Αθήνα του 1950. Μια μεταπολεμική Αθήνα, η οποία  προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της μετά από μια κατοχή και έναν εμφύλιο. Ο κόσμος προσπαθεί να ορθοποδήσει. Όλοι σκέπτονται τα περασμένα και δοξάζουν το Θεό για τις εφιαλτικές ημέρες που πέρασαν. Εκεί στις φτωχοσυνοικίες του Πειραιά, ετοιμάζονται όπως όλος ο κόσμος για την μεγάλη γιορτή ! Ο Χριστός  Γεννάται! Δεν υπήρχαν τότε , όλα αυτά τα μπιχλιμπίδια να θυμίζουν πως έρχονται Χριστούγεννα. Τα Χριστούγεννα τότε γίνονταν στις καρδιές και όχι στα σπίτια. Μπορεί ο κόσμος να ήταν φτωχός , αλλά ήξεραν να γιορτάζουν με την καρδιά τους. Και αν καμιά φορά θυμόνταν πως κάτι έλειπε από το σπίτι, κάμαν το σταυρό τους και λέγαν δόξα σοι ο Θεός, περάσαμε και χειρότερα!

Σε ένα τέτοιο φτωχόσπιτο ζει μια γυναίκα με τον άρρωστο άντρα της και ένα μωρό παιδί να μεγαλώνει . Έκανε πολλές θυσίες για να μπορέσει να μεγαλώσει αυτό το παιδί να μην ζήσει την φτώχεια και την πείνα που έζησαν οι γονείς τότε, στις μαύρες ημέρες που μόλις είχαν περάσει. Μπορεί η γυναίκα να μην είχε πολλά πράγματα στο σπίτι της, είχε όμως κάτι που την ξεχώριζε στην γειτονιά της. Την πίστη της !

Πλησίαζε η μεγάλη γιορτή. Έβλεπε τον κόσμο να ετοιμάζεται να βάλει τα γιορτινά του να κάμει Χριστούγεννα. Έβλεπε τον άρρωστο σύζυγο της, θυμόταν πως εκείνη έπρεπε να συντηρεί σύζυγο και παιδί , ξενοδούλευε για ελάχιστα χρήματα   αλλά δεν το έβαζε κάτω. Έκανε το σταυρό της, παρακαλώντας  τον Χριστό να γεννηθεί στις καρδιές όλων των ανθρώπων και την δική της… Της είχαν μείνει ελάχιστα χρήματα να περάσει τα Χριστούγεννα, όμως πίστεψε με , αυτή η γυναίκα δεν έχανε το κουράγιο της, σαν να μην ήξερε τι θα πει απελπισία…

Κτύπησε κάποιος την πόρτα του σπιτιού της και ανοίγοντας , είδε τις κυρίες της γειτονικής ενορίας να διεξάγουν με εθελοντική αγάπη για τους πτωχούς έρανο , να τραφούν πεινασμένοι, να ντυθούν γυμνοί, να γίνει το θέλημα του Χριστού επί της γης… Ούτε που σκέφθηκε! Άνοιξε το συρτάρι, μάζεψε με μια κίνηση ότι είχε απομείνει, σαν να ξέχασε πως έρχονταν Χριστούγεννα και με αυτά θα περνούσε εκείνη, ο σύζυγος της και το μικρό παιδί τους  και τα έδωσε όλα, ναι όλα, στις κυρίες της ενορίας για τους πτωχούς…

Όταν η πόρτα έκλεισε , έκανε αυτό που ήξερε τόσα χρόνια να κάνει, τον σταυρό της, και σιγοψιθύρισε κοιτώντας τα εικονίσματα : ‘’ Εσύ ξέρεις…’’ Έλα όμως , που δεν ήταν μονάχα η τροφή , αλλά και τα φάρμακα για τον ανήμπορο άνδρα της . Πέρασε η μέρα και το σκοτάδι απλώθηκε στη γη , να ξεκουραστεί η πλάση, να ξαποστάσουν οι άνθρωποι από τον κάματο της μέρας. Το φαγητό που είχε απομείνει το έδωσε στον άνδρα της που ήταν άρρωστος και ανήμπορος και στο παιδί που έπρεπε να μεγαλώσει .  Ο άνδρας της σε κάποια στιγμή την ρώτησε αν είχε πάρει ένα φάρμακο που χρειαζόταν  και εκείνη , του είπε πως την άλλη μέρα θα πήγαινε να του το φέρει… Τι να του έλεγε; Πως τα τελευταία τους χρήματα τα είχε δώσει για τους πτωχούς; Σαν να ήταν οι ίδιοι πλούσιοι….

Έκανε την προσευχή της και πριν κοιμηθεί , πέρασαν από το μυαλό της κάποια Χριστούγεννα λίγα χρόνια πριν… Τότε, που ο υπέροχος λαός μας, βρέθηκε υπό κατοχή , με την πείνα  να γίνεται θάνατος που σκορπούσε παντού, μαζί με τις σφαίρες των κατακτητών. Και αργότερα, μετά τους κατακτητές, χωρίς πείνα, αλλά με σφαίρες , χειρότερες από αυτές των κατακτητών , σφαίρες που έριχνε ο ένας αδελφός στον άλλον και για μια φορά ακόμα σκέφθηκε πως αφού ζούσε, υπήρχε ελπίδα. Ξανακοίταξε τα εικονίσματα της, επανέλαβε την φράση ‘’ εσύ ξέρεις’’ προς τον Χριστό που σε λίγες ώρες θα γεννιόταν και αποκοιμήθηκε η ίδια νηστική….

Παραμονή Χριστουγέννων στην μεταπολεμική Αθήνα… Ο κόσμος γιορτάζει. Η κυρά για την οποία αφιερώνω τούτες τις αράδες , επήγε στην Εκκλησία της Ενορίας της να ακούσει την Βασιλική ακολουθία και γεμάτη με την χάρη του Θεού κίνησε να φθάσει στο σπίτι της. Φθάνοντας, κοίταξε  πως μιλάει ο Θεός, φθάνοντας λοιπόν στο σπίτι της, την περίμενε ο ταχυδρόμος στο κατώφλι του σπιτιού να της δώσει μια επιταγή από την Αυστραλία , από τον αδελφό της που είχε ξενιτευτεί για μια καλύτερη ζωή στην μακρινή Ήπειρο και που από εκεί έστελνε  ρεγάλο στην αδελφή του για τα Χριστούγεννα… Βλέποντας το ποσόν της επιταγής  κατάλαβε πως με αυτά  τα χρήματα που της είχε στείλει εκείνα τα Χριστούγεννα ο ξενιτεμένος αδελφός της , θα μπορούσε να φθάσει μέχρι και τα επόμενα….. Έκανε ξανά τον σταυρό της. Όταν είχε πει με την καρδιά της στο Χριστό ‘’εσύ ξέρεις’’ σίγουρα εκείνη δεν ήξερε, ήξερε όμως ο Χριστός….

                      





 [1] Αφιερωμένο σε μια πιστή Χριστιανή, που ποτέ δεν έπαψε να πιστεύει και να ελπίζει…
 [2] Δημοσιεύθηκε στον Άμβωνα Παγγαίου, τεύχος Οκτωβρίου- Δεκεμβρίου 2013 ,της Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως



Θεία Λειτουργία Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ : Όπως κάθε χρόνο την ημέρα αυτή, τελέσθηκε στον Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης Νέας Ηρακλείτσης η αρχαιοπρεπής Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου.  Η συγκεκριμένη Θεία Λειτουργία , τελείτε εκτός του Ιερού Βήματος και έτσι έχουν την ευκαιρία οι πιστοί , να παρακολουθήσουν εκ του σύνεγγυς τα τελούμενα.  



'' Αγιάζει ο αναμάρτητος ,την ώρα π' αμαρτάνει....

                                                                           
 ‘’Αγιάζει ο αναμάρτητος ,την ώρα που  αμαρτάνει… ‘[1]
Ζάκυνθος  1581 … Στο όμορφο νησί του Ιονίου , βροχερή η νύχτα , αστράφτει και βροντά… Στο μοναστήρι της Αναφωνήτρας , μια σκιά μέσα στην ταπεινή Εκκλησία προσεύχεται μπρός στην Θαυματουργή Εικόνα της Κυράς! Ένας ταπεινός καλόγερος , η μορφή του οποίου φωτίζεται αχνά από το αναμμένο καντήλι… Τα γεροντικά χέρια υψωμένα , η φωνή του χαμηλή , ίσα να την ακούει η Μεγάλη Κυρά! Ο ταπεινός καλόγερος , είναι ο Επίσκοπος Αιγίνης Διονύσιος , το αρχοντόπουλο της οικογένειας Σιγούρων , που πολλά χρόνια πριν είχε ανταλλάξει  τα φθαρτά με τα άφθαρτα, τα γήινα με τα ουράνια, τα πρόσκαιρα με τα αιώνια…