Copyright : Αρχιμ. Θωμάς Ανδρέου 29-12-2013. Από το Blogger.
RSS

Ήρωες των Ιμίων, σας ευχαριστούμε!

Θυμάμαι ακόμα, σαν να ήταν χθες, πριν από 18 χρόνια αυτήν την νύχτα. Την τραγική εκείνη νύκτα των Ιμίων, που κράτησε για πάντα. Την 31 Ιανουαρίου του 1996, όταν η Ελλάδα βρέθηκε σε κρίση στις σχέσεις της με την γείτονα χώρα. Θυμάμαι, το άγγελμα της πτώσης ... του ελικοπτέρου, του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, με αποτέλεσμα τον θάνατο τριών Ελλήνων Αξιωματικών, του Υποπλοιάρχου Χριστοδούλου Καραθανάση, του Υποπλοιάρχου Παναγιώτη  Βλαχάκου και του Αρχικελευστού Έκτορος Γιαλοψού.

Ο Νεομάρτυρας Αγ.Δημήτριος του Σλίβεν

Ο Άγιος Νεομάρτυρας Δημήτριος, γεννήθηκε στην πόλη του Σλίβεν της Βουλγαρίας στις 9 Οκτωβρίου το 1818, σε φτωχή αλλά ευλαβή οικογένεια [1]. Ο πατέρας του ονομάζονταν Ιωάννης και μητέρα του Κόμνα και το παιδί τους ήταν η ευλογία του θεού και η απάντηση στις παρακλήσεις τους  να τεκνοποιήσουν[2]. Ήταν ψηλό και όμορφο παλικάρι, χωρίς  ιδιαίτερη μόρφωση. Παρόλα αυτά και λόγο των συχνών επισκέψεων του στην Εκκλησία είχε την ικανότητα να απομνημονεύει εκκλησιαστικές ψαλμωδίες και να τις ψάλει εξαιρετικά όμορφα. Μετά από τον θάνατο των γονιών του, ο Δημήτριος έμεινε άστεγος επειδή η παλιά του πατρική κατοικία κατέρρευσε  και γείτονες Τούρκοι κατέλαβαν το οικόπεδο. Έτσι, αναγκάστηκε να γίνει  υπηρέτης ενός Τούρκου, ο οποίος μέσω των γιων του επιχείρησε  να τον  κάνει μουσουλμάνο.

Μνήσθητι Κύριε των διδασκάλων ημών...

Με αφορμή, την ημέρα μνήμης των Αγίων Τριών Ιεραρχών, προστατών της Ελληνικής Παιδείας θέλησα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μαζί σας, σαν φόρο τιμής ,στα σεβαστά πρόσωπα των διδασκάλων μας. Είχα την μεγάλη ευλογία, να με βαπτίσει μια Δασκάλα- Πρεσβυτέρα, μια γυναίκα που η μορφή της ενέπνεε σεβασμό. Δεν είχε δικά της παιδιά, αλλά θεωρούσε παιδιά της τους μαθητές της. Από μικρός λοιπόν, αισθανόμουν μεγάλο σεβασμό στους δασκάλους μου.

Οι τρεις Ιεράρχες, οι ασυμβίβαστοι φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος...

Οι Τρεις Ιεράρχες πρώτευσαν σε όλους τους τομείς της πνευματικής ζωής.  Κατέκτησαν με τον προσωπικό τους αγώνα και την βοήθεια της θείας Χάριτος τις κορυφές της αγιότητος και καλούσαν τους πιστούς να ανεβαίνουν στις ωραίες πνευματικές αναβάσεις. Άσκησαν στον ύψιστο βαθμό την φιλανθρωπία και ανακούφισαν τον πόνο χιλιάδων αναξιοπαθούντων. 

ΤΟΥ ΓΕΡΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ!

Ίσως κάποια φορά, να χρειάσθηκε να βρεθούμε σε έναν οίκο ευγηρίας... Αυτοί οι χώροι που φιλοξενούν προσωρινά εκείνους που δεν έχουν άλλη επιλογή, ή που δεν τους αφήνουν άλλη επιλογή... Ας υποθέσουμε λοιπόν, πως χρειάσθηκε να επισκεφτούμε ένα γηροκομείο. Σκεφθήκαμε ποτέ τον εαυτό μας, μέσα σε αυτό; Όχι στα χρόνια της υπεροχής, αλλά στα χρόνια της πτώσεως. Γιατί όταν είσαι νέος, κάνεις αυτό που θέλεις, χωρίς πολλές φορές να σκεφθείς το κόστος.

Λόγος εγκωμιαστικός στην ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου




Ο άγιος Ιννοκέντιος ο Πάπας, γράφοντας για τον Χρυσόστομο προς τον βασιλέα Αρκάδιο, λέγει: Όχι μόνο η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως ζημιώθηκε της καλλιρύτου εκείνου γλώσσας, αλλά και όλη η υφήλιος εχήρευσε, απολέσασα τέτοιον ένθεον άνδρα. 

Η μεγαλύτερη στιγμή της ζωής μου....

... Ήταν, 27 Ιανουαρίου του 1998. Στον Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, στο Μοσχάτο Αθηνών. Το παιδικό μου όνειρο, γινόταν πραγματικότητα! Ο μακαριστός Ευεργέτης μου, Επίσκοπος Κερνίτσης κυρός Λεόντιος, την ημέρα της 3ης επετείου, της εις Επίσκοπον Χειροτονίας του, θα μετέδιδε την Χάριν της Ιεροσύνης, στον διάκονο του... Το όνειρο γινόταν πραγματικότητα... Θυμάμαι σαν τώρα, την μεγαλύτερη στιγμή της ζωής μου...

Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο ασυμβίβαστος Κήρυξ της Εκκλησίας. (Ένα κείμενο, με την ευκαιρία της ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου την 27ην Ιανουαρίου)

Αρχιμανδρίτου του Οικ. Θρόνου  Θωμά Ανδρέου Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ελευθερουπόλεως
‘’ Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο ασυμβίβαστος Κήρυξ της Εκκλησίας’’[1]

Χαίροις τῶν ὀρφανῶν ὁ Πατήρ, ἀδικουμένων ὀξυτάτη βοήθεια, πενήτων ἡ χορηγία, ἡ τῶν πεινώντων τροφή, τῶν ἁμαρτανόντων ἡ διόρθωσις· ψυχῶν εὐστοχώτατος, ἰατρός καὶ σεμνότατος, θεολογίας, ὑψηλῆς ἡ ἀκρίβεια, ἡ σαφήνεια, τῶν Γραφῶν τῶν τοῦ Πνεύματος· νόμος ὁ πρακτικώτατος, κανὼν ὁ εὐθύτατος, ἡ θεωρία καὶ πρᾶξις, αἱ τῆς σοφίας ἀκρότητες, Χριστὸν καταπέμψαι, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δυσώπει, τὸ μέγα ἔλεος.[2]  Με ποιους λόγους μπορεί κανείς να εγκωμιάσει την μορφή του Αγίου Πατρός, σήμερα στην ημέρα μνήμης του μοναδικού Εκκλησιαστικού ανδρός, ο οποίος κατάφερε να εισέλθει στην Εκκλησιαστική Ιστορία, κατακτώντας δικαίως το μοναδικό ιδιώνυμο του Χρυσοστόμου! 

Συναπάντημα σωτηρίας...

Πολλές φορές, ο Θεός μας εκπλήσσει. Κάνει τα πάντα για να σώσει το άνθρωπο, την στιγμή που ο άνθρωπος κάνει τα πάντα, για να απομακρυνθεί από τον Θεό!. Η περίπτωση του Ζακχαίου της ευαγγελικής περικοπής, (Λουκ. ιθ’ 1-10) αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη, πως εκείνους που αποστρέφονται οι άνθρωποι, έρχεται να τους αγκαλιάσει ο Θεός! Φθάνοντας στην πόλη της Ιεριχούς ο Κύριος, γίνεται αποδέκτης της πρόσκαιρης ανθρώπινης αγάπης, εκείνων που ευεργέτησε, εκείνων που θεράπευσε εκείνων που τους αφήρπασε από τα οδυνηρά δίκτυα του θανάτου, γίνεται λοιπόν αποδέκτης μιας πρόσκαιρης αγάπης, οριακής, η οποία εξαντλείται στα κράσπεδα του Γολγοθά...

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.Ο πληγωμένος αετός...


  Έναν από τους μεγαλύτερους Θεολόγους όλων των εποχών, εορτάζει η Εκκλησία μας. Και μαζί του όλη η Καβάλα, που στα χώματα της φιλοξενεί τα άγια Λείψανα του. Σήμερα, η Νέα Καρβάλη, υποδέχεται τους ευλαβείς Χριστιανούς που διασχίζουν χιλιόμετρα πεζοπορώντας, εκτελώντας προσωπικό τάμα για να προσκυνήσουν τον Μεγάλο Άγιο, που στήριξε τους πρόσφυγες Καππαδόκες στον δρόμο του ξεριζωμού από την πατρίδα τους. 
  Εκεί, στον Ναό του, φυλάσσεται μέσα σε λάρνακα το Ιερό σκήνωμα Του, Ο μέγας της Θεολογίας αυλός , γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα σε Λευιτική οικογένεια στην Αριανζό της Καππαδοκίας, από τον Πρεσβύτερο Γρηγόριο- τον μετέπειτα επίσκοπο Ναζιανζού- και την Νόννα, την ευλαβή Αγία Μητέρα του και είναι ένα από τα τρία παιδιά τους, μαζί με τον Καισσάρειο και την Γοργονία.

Το ύφος και το ήθος.....

Διάβασα σε γνωστό ιστότοπο Εκκλησιαστικών ειδήσεων, επιστολή που  όπως αναφέρεται έχουν συντάξει και υπογράψει , κάτοικοι Μητροπόλεως όπου φήμες θέλουν τον σεβάσμιο Ποιμενάρχη της να οδηγείτε σε παραίτηση. Γνωρίζω πολύ καλά το πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου, απ' όταν ακόμη ήταν Αρχιμανδρίτης. Πρόκειται για έναν εξαιρετικό Μητροπολίτη, έντιμο, ενάρετο και πολύ αγαπητό στον λαό που υπηρετεί τόσα χρόνια, ως Πρεσβύτερος, Ιεροκήρυξ, Πρωτοσύγκελλος και αργότερα ως Επίσκοπος. 
   Ο λόγος που καταθέτω τις σκέψεις αυτές, έχει να κάνει με το ύφος της επιστολής. Δεν θα την αναδημοσιεύσω, απλά θα μεταφέρω μόνον το υστερόγραφο :'' ΥΓ1 Οι υπογραφές μας στη διάθεσή σας. ΥΓ2 Θα επαναφέρουμε ΛΑΟ και ΚΛΗΡΟ, γιατί αυτή είναι η παράδοση της Εκκλησίας μας. Γιατί αυτή είναι η εκκλησία του Θεού. Δεν είναι Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει. Η εκκλησία είναι ΛΑΟΣ και κλήρος, δεν είναι παπαδαριό. Χωρίς το ΛΑΟ δεν υπάρχει εκκλησία. Να μείνετε ΜΟΝΟΙ σας. Είστε υποχρεωμένοι να αφουγκράζεστε τη φωνή του λαού, αλλιώς δεν υπάρχει εκκλησία! Μολών λαβέ!" 

Νεόφυτος ο Η'. Ο από Ελευθερουπόλεως, Κωνσταντινουπόλεως Οικουμενικός Πατριάρχης.

Ὁ Νεόφυτος Η´, κατὰ κόσμον Ἰωακείμ, ἐγεννήθη τὸ 1832 εἰς τὸ χωρίον Πρώτη (Κιούπ-Κιοϊ), τῆς νοτιοανατολικῆς Μακεδονίας, πλησίον τῆς κωμοπόλεως Ροδολεῖβος, τῆς μητροπόλεως Δράμας, ἐκ γονέων τοῦ πρωτοπαππᾶ Κωνσταντίνου καὶ τῆς Μαργαρίτας Παπακωνσταντίνου. Ὀλίγας ἡμέρας μετὰ τὴν γέννησίν του, ἡ οἰκογένεια του μετώκισεν εἰς τὴν κωμόπολιν Ροδολεῖβος. Ἓξ ἐτῶν τὴν ἡλικίαν (1839) ὁ Ἰωακεὶμ ἀπεστάλη πλησίον τῶν συγγενῶν αὐτοῦ, οἵτινες ἐμόναζον εἰς τὴν Μονὴν Εἰκοσιφοινίσσης.

Διαχωρισμός Εκκλησίας- Κράτους.

           



   Πολλές φορές ακούμε την φράση, διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους, ιδιαιτέρως από τα χείλη, κάποιων, που είναι γνωστό ότι δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις με την Εκκλησία. Ωστόσο, το άκουσμα ίσως δημιουργεί μια εντύπωση απειλής εις βάρος της Εκκλησίας με αποτέλεσμα η πρόταση, να έχει γίνει απειλή. Διερωτώμαι Αν τελικά αυτός ο περίφημος διαχωρισμός, θα έκανε καλό η κακό στην Εκκλησία. Και έτσι σκέφτηκα να καταθέσω τις απόψεις μου στο ζήτημα αυτό, δεχόμενος πάντοτε να αναρτήσω κάθε καλοπροαίρετη κριτική που τυχόν θα λάβω από τους αγαπητούς αναγνώστες του παρόντος ιστολογίου. 
   Εντυπωσιάζει το γεγονός πως αρχικά μιλάμε για διαχωρισμό δύο εννοιών , συνήθως λέμε κράτους- Εκκλησίας, προτιμώ να θέσω ως πρώτο θεσμό την Εκκλησία μιας και προηγείται κατά πολύ της δημιουργίας του Ελληνικού Κράτους. Ο διαχωρισμός ουσιαστικά , απ' ότι καταλαβαίνω, έχει να κάνει με την μισθοδοσία των Κληρικών της Εκκλησίας της Ελλάδος μιας και δεν μπορώ να ανακαλύψω σε ποιες κρατικές υποθέσεις  ''ανακατεύεται'' η Εκκλησία, ώστε να καθίσταται απαραίτητη και σε σύντομο χρόνο η έννοια του διαχωρισμού. Επίσης σημαντικό είναι να καταθέσουμε ότι ιστορικά, το Κράτος επτώχευσε πολλές φορές , όπως  επί παραδείγματι στην εποχή μας, η Εκκλησία ποτέ! Που οφείλετε άραγε αυτό; Στην τεράστια περιουσία που τάχα διαθέτει: Μα , αυτήν την περιουσία έδινε η Εκκλησία στο Κράτος για να ορθοποδήσει, ποιος μπορεί με ιστορικά τεκμήρια να το αρνηθεί αυτό; 
Μέχρι και την τελικά ανάληψη ευθύνης της μισθοδοσίας από το κράτος, όχι χαριστικά (αλλά σε συμφωνία επί τη βάση της οποίας, η Εκκλησία έδωσε το μεγαλύτερο μέρος της ακίνητης περιουσίας της, με την συμφωνία το κράτος να αναλάβει την μισθοδοσία και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των Κληρικών ) οι Κληρικοί στηρίζονταν από την αγάπη του ποιμενομένου λαού. Εάν συνέβαινε και πάλι αυτό, ποιος πιστεύει πως ο λαός, θα αφήσει στην τύχη του τον Ιερέα του; 
  Το θέμα όμως είναι, να μπορεί η ίδια η Εκκλησία να συντηρεί τους διακόνους της. Και για να το κάνει αυτό, θα πρέπει να αξιοποιήσει την ήδη υπάρχουσα περιουσία της, καθώς και την περιουσία που έχει δεσμεύσει το Ελληνικό Δημόσιο, πέραν αυτής που η ίδια η Εκκλησία παραχώρησε σε αυτό. Ίσως να μην είναι έτοιμη η Εκκλησία να βρεθεί μπροστά στην ανάγκη να μισθοδοτεί η ίδια τους Κληρικούς της, ακόμα τουλάχιστον, αλλά σε κάποια στιγμή θα χρειασθεί να το κάνει. Τότε πραγματικά κανείς δεν θα μπορεί να ελέγξει την Εκκλησία για τον λόγο που οφείλει να έχει σε θέματα που αφορούν τον λαό της. Εξάλλου η μέχρι τώρα πορεία της Εκκλησίας, έχει αποδείξει πως μπορεί σε κάποια θέματα να υποκαταστήσει το αδύναμο κράτος στηρίζοντας τον δοκιμαζόμενο λαό της, Εκτελεί το καθήκον της στο ακέραιο σύμφωνα με τις Ευαγγελικές επιταγές! Ακόμα και όταν το ίδιο το Κράτος άθελα η ηθελημένα δημιουργεί εμπόδια σε αυτό. 
  Νομίζω λοιπόν, πως μάλλον οφελειμένη παρά ζημιωμένη θα είναι η Εκκλησία, από έναν διαχωρισμό που αυτή την στιγμή και σε κάποιο βαθμό, την καθιστά παράμετρο του Ελληνικού δημοσίου. Σε αυτή την περίπτωση, ο ποιμαντικός η ακόμα και  ελεγκτικός Της λόγος, θα έχει μιαν άλλη βαρύτητα. Ο Μητροπολίτης που θα εκλεγεί να ποιμάνει την επαρχία που η Εκκλησία του αναθέτει, πρέπει πρωτίστως να αναγνωρισθεί από το Κράτος με την έκδοση σχετικού Προεδρικού Διατάγματος χωρίς το οποίον, μπορεί να έχει εκλεγεί με κανονικές διαδικασίες, αλλά δεν αναγνωρίζεται ως νόμιμος Μητροπολίτης από το Κράτος. 
   Είναι δε, πραγματικά τραγικό, να βλέπεις στην ολομέλεια του Ελληνικού Κοινοβουλίου κατά την έναρξη των εργασιών της, όταν παραδοσιακά η Ιερά Σύνοδος μετά του Αρχιεπισκόπου τελεί την ακολουθία του αγιασμού, κάποιους βουλευτές που δείχνουν την αδιαφορία τους με τον χειρότερο τρόπο. Η Εκκλησία δεν είναι φτωχοσυγγενής  που τον ανέχονται! Η Εκκλησία, είναι η Μητέρα, όλων όσων επιθυμούν να την αναγνωρίζουν ως Μάνα αυτού του λαού! Ας συμβεί λοιπόν αυτός ο διαχωρισμός, ώστε από εκεί και μετά να φανεί ξεκάθαρα, ποιος έχει και ποιος όχι, την Εκκλησία ανάγκη. Όταν η Εκκλησία το 2005 αντιμετώπισε το μένος εκείνων που προσπάθησαν αλύπητα να την χτυπήσουν, κλονίζοντας ταυτόχρονα την εμπιστοσύνη του λαού απέναντι Της, κάτι που τελικώς δεν κατάφεραν, το κράτος, βρέθηκε μακρόθεν αυτής της καταστάσεως αφήνοντας την Εκκλησία έρμαιο στα χέρια εκείνων που την χτυπούσαν λυσσαλέα. 
   Πάραυτα, επειδή πάνω απ' όλους είναι ο Θεός, η Εκκλησία στάθηκε όρθια απέναντι σε αυτήν την λαίλαπα, όπως κάνει διαχρονικά έναντι των επιθέσεων που δέχεται. Η συμπόρευση μεταξύ του ενός και του άλλου θεσμού, δεν προστάτευσε την Εκκλησία, αλλά την άφησε παντελώς εκτεθειμένη. Αν λοιπόν σε κάποια στιγμή γίνει αυτός ο διαχωρισμός, νομίζω πως τελικά αυτό, θα είναι προς όφελος της Εκκλησίας αν δεν ζημιώσει το ίδιο το κράτος που τον προκαλεί, ενώ θα έπρεπε, να τον έχει απαιτήσει  η ίδια η Εκκλησία.  

                                                                                               π. Θωμάς Ανδρέου

Μνημονεύοντας ψυχές...


Πριν από πολλά χρόνια, βρέθηκα στο Άγιον Όρος παρακολουθώντας μια αξέχαστη Θεία Λειτουργία σε ένα ταπεινό κελλάκι, με λειτουργό, ευλαβή Ιερομόναχο , αγιασμένη ψυχή που πλέον αυλίζεται εις τόπους, ένθα των δικαίων τα πνεύματα αναπαύονται... Νέος παπάς ο γράφων, άγευστος ακόμα της μεταμορφωτικής εμπειρίας του πολιού και σεβασμίου λειτουργού, που κρυμμένος σχεδόν μέσα στο μισοσκόταδο , στέκονταν ευθυτενής παρά το βάρος του χρόνου που αγόγγυστα στους ώμους του κουβαλούσε και τον έβλεπα να μνημονεύει ψυχές, με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη του που έτρεμαν προφέροντας σχεδόν μυστικά τα ονόματα των ανθρώπων... Το μοναδικό κερί που είχε κοντά του, του προσέφερε μια οριακή ματιά σε αυτό που μπορούσε ο καθένας μας να δει όσο το φως του κεριού που τρεμόπαιζε, πολεμούσε να αποδιώξει το μεταμεσονύκτιο σκοτάδι. 
    Εκείνος, κυπαρίσσι που ο αγέρας της ζωής δεν κατάφερε ρίξει στην γη, έστεκε κοιτώντας το δισκάριο και μνημόνευε για ώρες, διακόπτοντας μόνο όπου η ακολουθία επέβαλλε την διακοπή για τις εκφωνήσεις. Τον κοίταζα με προσοχή, να διαβάζει ατέλειωτα ονόματα και κάπου, κάπου έβλεπα δάκρυα να κυλούν από τα μάτια του. Πλησίασα αθόρυβα κοντά του, από την μια να καταστώ κοινωνός αυτής της δωρεάς του Θεού, μνημονεύοντας ονόματα δικά μου και από την άλλη να παρακολουθήσω αυτό που εκείνος , την στιγμή αυτή ζούσε. Με κοίταξε σε κάποια στιγμή και μου είπε: Παπά -Θωμά, καλύτερα να θυμάσαι πιο πολύ τους κεκοιμημένους παρά τους ζωντανούς.... 
  Δεν πολυκατάλαβα το νόημα του λόγου του, συνέχισα να μνημονεύω, χωρίς να μπορώ να αντιληφθώ τι ζούσε εκείνος! Σε κάποια στιγμή, η μνημόνευση ολοκληρώθηκε, έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Πήγα, δειλά- δειλά κοντά του, με την αναζήτηση του αρχαρίου που αποζητά να μάθει και τον ρώτησα: Γιατί γέροντα περισσότερο τους κεκοιμημένους; Την ώρα εκείνη δεν μου απάντησε. Και αυτό, ήταν μια επιβεβαίωση της δικής μου απειρίας, να τον ρωτήσω, πράγματα που βλέποντας τα, δεν μπορείς να τα καταλάβεις. Ωστόσο, τελειώνοντας η Θεία Λειτουργία, ο σεβάσμιος Γέροντας, με πλησίασε και μου είπε:'' Όταν πρωτόρθα, στ' Αγιονόρος , πριν από πολλά χρόνια, μικρότερος από σένα στην ηλικία, είχα την ευλογία να έρθω κοντά στον μακαριστό Πνευματικό Παπά- Τύχωνα. Έτυχε, κάποια στιγμή, ένας από τους πατέρες ενός διπλανού κελλίου να κοιμηθεί  αιφνιδίως. Ο παπά- Τύχωνας, θέλησε να τον σαρανταλειτουργήσει.  Κάθε μέρα, τελούσε την Θεία Λειτουργία μνημονεύοντας ονόματα, χιλιάδες ονόματα, ιδιαίτερα όσων δεν είχαν πλέον κανέναν να τους θυμάται, αλλά πρώτα του αδελφού που πέρασε την πύλη του Ουρανού. 
    Τελειώνοντας το σαρανταλείτουργο, στην τελευταία λειτουργία, το είδα αυτό που σου λέω, λίγο πριν βάλει το '' δι ευχών'' στάθηκε κοιτώντας την προσκομιδή. Η περιέργεια με οδήγησε να κοιτάξω και γω με τρόπο, να δω τι κοιτούσε. Και είδα ξεκάθαρα τον κοιμηθέντα να στέκει γονατιστός μπροστά στον Παπά- Τύχωνα, να βάζει μετάνοια ,σαν να του λέει ευχαριστώ και ξάφνου να χάνεται από μπροστά του... Το είδα παιδί μου, και αυτό δεν έφυγε ποτέ από την μνήμη μου. Κάθε φορά που στέκω μπρος στην προσκομιδή, θυμάμαι τον Γέροντα και την ψυχή που ήρθε να τον ευχαριστήσει...
Πέρασαν χρόνια από τότε. Και στην σειρά των παλαιών που ολοκλήρωσαν την αποστολή τους στο Άγιο Βήμα, μπήκαμε οι νεότεροι...  
    Και όταν στέκω μπρος στην προσκομιδή, θυμάμαι τον ευλαβή λειτουργό του Θεού, θυμάμαι την απέριττη Θεία Λειτουργία, στο Αγιορείτικο Κελί και ευχαριστώ τον Θεό γιατί μέσα στις πολλές δωρεές , έδωσε και τούτη τη  Χάρη. Να στέκεις μεταξύ ουρανού και γης  και να ενώνεις δυο κόσμους, των φθαρτών και των αιωνίων....    
                                                                                               π. Θωμάς Ανδρέου 

Τα έργα του Θεού μιλούν για εκείνον ...

                                                                     

     Με ρωτούν πολλές φορές, υπάρχει Θεός; Τι μας το βεβαιώνει αυτό; Και δεν μπορούν οι άνθρωποι να σκεφθούν τι δεν μας επιβεβαιώνει την ύπαρξη του Θεού! Περπάτησες ποτέ μόνος μέσα στην φύση; Παρατήρησες την ζωή γύρω σου; Είδες όλα όσα την στολίζουν; Πάντα πρέπει να έχεις απάντηση σε όλα όσα βλέπεις; Και όσα δεν μπορείς να δεις, αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχουν; Μπορεί ο άνθρωπος  να κατακτήσει την τελειότητα στα έργα του; Τότε πως μπορείς να εξηγήσεις πως τα έργα των χειρών του ανθρώπου, δεν είναι τέλεια; Δες την Αρχαιοελληνική Μυθολογία. Θυμήσου τον Δαίδαλο και τον Ίκαρο, τους πρώτους που θέλησαν να κάνουν ότι και τα πετεινά του Ουρανού... Να πετάξουν... Αρχικά το κατάφεραν, όμως δεν μπόρεσαν να τελειοποιήσουν το σχέδιο τους; 
    Ο άνθρωπος, δημιούργησε αεροπλάνα. Κατάφερε να εκμηδενίσει αποστάσεις, δεν μπόρεσε όμως να αποφύγει να δυστυχήματα. Δημιούργησε, αυτοκίνητα, τρένα, πλοία, τα τελειοποίησε όσο μπορούσε και συνεχίζει να τα τελειοποιεί. Ο ατελής άνθρωπος, να επιθυμεί την τελειότητα στα έργα των χειρών του. Και όσο πεισματικά ενεργεί, οι δημιουργίες του τον καταστρέφουν... Και όμως! Αποδέχεται την τελειότητα του πλανητικού συστήματος, χωρίς να αναγνωρίζει δημιουργό! Προσπαθεί να διερευνήσει τα δημιουργήματα, αγνοώντας τον Δημιουργό. Κοίταξε γύρω σου! Έχεις απαντήσεις σε όλα όσα βλέπεις; Κατάφερες να ξεκλειδώσεις αιώνια μυστικά; Τότε, γιατί δεν κατάφερες να σταματήσεις τον χρόνο που σε καταδιώκει; Γιατί δεν κατάφερες να απεμπλακείς  από τα δίκτυα του Θανάτου; Γιατί δεν μπόρεσες να τον σταματήσεις; Θέλεις να δεις την αρμονία του Θεού; Κοίταξε την φύση γύρω σου! Την φύση και όχι τον άνθρωπο που ζει καταστρέφοντας την. Να η τελειότητα του ανθρώπου. Να μπορεί να καταστρέφει, ότι δεν μπορεί ο ίδιος να δημιουργήσει. Δεν μπορεί να δημιουργήσει άνθρωπο, αλλά καταστρέφει τον άνθρωπο. Δεν μπορεί να δημιουργήσει ούτε ένα μικρό χορταράκι, αλλά μπορεί να καταστρέψει την γη που τον κρατά, πάνω της, τον τρέφει, τον αυξάνει και τελικά τον δέχεται στα σπλάχνα της. 
    Δεν μπορεί να κοιτάξει τον ήλιο κατάματα, αλλά θέλει με τα ίδια μάτια που δεν μπορεί να δει το δημιούργημα, να αντικρίσει τον δημιουργό! Πόσο, ωραία μας το περιέγραψε ο Δεσπότης μας, κάποια στιγμή αυτό, όταν σε κάποιον που αρνείτο την ύπαρξη του Θεού, ένας ολιγογράμματος παπάς, τον κάλεσε να κοιτάξει με γυμνά μάτια τον ήλιο! Και εφόσον εκείνος αποδέχθηκε πως δεν μπορούσε να το κάνει, ο απλός εκείνος παπάς, του είπε: '' Αν δεν μπορείς, να δεις το δημιούργημα, πως θέλεις να δεις τον Δημιουργό;''  Και ο άνθρωπος συνεχίζει να ψάχνει, συνεχίζει να αμφισβητεί ότι η φύσις αποδέχεται! Πως πάνω από τον ίδιο, υπάρχει ο Θεός! Είναι εύκολο να πει κανείς πως δεν υπάρχει Θεός! Το δύσκολο, είναι να πιστέψει πραγματικά σε Εκείνον και να δεχθεί να Τον ακολουθήσει. Κοίτα παντού! Ψάξε να Τον βρεις όπως ο άνθρωπος ανακάλυψε τα δημιουργήματα του! Δεν θα τα καταφέρεις, γιατί δεν είναι ανακάλυψη δική σου! Είναι αποκάλυψη σε εσένα... Αν θελήσεις πραγματικά να τον αναζητήσεις, παραδέξου  πρώτα την δική σου ατέλεια ώστε να σου αποκαλυφθεί στην συνέχεια  η τελειότητα... Με ρωτούν, γιατί ο Θεός επιτρέπει να πεθαίνουν παιδιά στην Αφρική; Μα, ο Θεός το επιτρέπει; Να πεθαίνουν από την πείνα άνθρωποι, εκεί που κάτω από τα πόδια τους, ρέει πετρέλαιο αντί για νερό, και υπάρχουν διαμάντια αντί για πέτρες; Κάθισες ποτέ να σκεφθείς, ποιος τελικά ''επιτρέπει'' αυτή την αντίφαση; Να πεινά κανείς, στον Βόρειο Πόλο, είναι κατανοητό. Να πεινά, όμως στην Μαύρη Ήπειρο, είναι; Και όμως να που είναι! Αυτό, το έκανε ο Θεός! Γιατί, προσπαθείς να του χρεώσεις τα ανθρώπινα λάθη ή ακόμα χειρότερα την ανθρώπινη εκμετάλλευση; Πριν λοιπόν ξαναρωτήσεις το γιατί, κοίταξε πρώτα αν υπάρχει το διότι... 
     Ψάξε να τον βρεις, εκεί που νομίζεις πως δεν υπάρχει! Εκεί θα σου αποκαλυφθεί. Στον πόνο, στην θλίψη, στην αγωνία σου, στην ώρα της απελπισίας σου, εκεί που νομίζεις πως τελικά είσαι μόνος! Δεν είσαι! Κοντά σου, είναι ο Θεός, και πιο κοντά είναι σε εκείνον που αρνείται να Τον δει...  Και αν επιμένεις στην άρνηση σου, τότε, είσαι κατώτερος από την άλογη φύση που προσπαθείς να υποτάξεις! Διότι, τα ζώα σε αναγνωρίζουν σαν ανώτερο. Εσένα, που νομίζεις πως είσαι ανώτερος από τα ζώα, όταν εκείνα με την ζωή τους, αλλά και με την συμπεριφορά τους προς εσένα, πολλές φορές σε διαψεύδουν...  
                      
                                                                                                                               π. Θωμάς Ανδρέου

'' Στο πέρασμα του χρόνου''


Υπό του  Ελλογιμωτάτου  Δρ. Εμμανουήλ Βαρβούνη , Καθηγητού Λαογραφίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης ,  Άρχοντος Προστάτου των Γραμμάτων της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας 

Ο π. Θωμάς Ανδρέου, Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου και Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως, εκ των εν Ελλάδι επαρχιών του Οικουμενικού Πατριαρχείου των λεγομένων των «Νέων Χωρών», συγκεντρώνει στον μετά χείρας τόμο δημοσιευμένα και αδημοσίευτα κείμενά του, τα οποία έτσι διασώζονται και από την λήθη, όπου μοιραία οδηγεί η αποσπασματική και ευκαιριακή δημοσίευση μικρών κειμένων.

Και πεθαμένο τον φοβούνται;


     Διάβασα σε ιστοσελίδα, Εκκλησιαστικών ειδήσεων, για την δημιουργία ενός αντίστοιχου site όπως εκείνου που πριν λίγες ημέρες, δέχθηκε την καταδίκη της δικαιοσύνης, στο οποίο επίσης, σε συνέχεια του προηγουμένου, περιγελούν τον Γέροντα Παΐσιο τον Αγιορείτη, θέλοντας σύμφωνα με αυτά που οι ίδιοι διατείνονται να εκφράσουν την διαμαρτυρία τους για μια λανθασμένη προβολή του προσώπου, ενός Μοναχού, από κάποιους που ίσως με τον δικό τους τρόπο ''εκμεταλλεύονται'' την μνήμη του Σεβασμίου Μοναχού. 
    Χρησιμοποίησαν λοιπόν το διαδίκτυο ώστε να διαμαρτυρηθούν με τον τρόπο αυτό, για αυτήν την λανθασμένη προβολή του προσώπου. Στο σκέλος που αφορά την λανθασμένη προβολή, θα συμφωνήσω και εγώ. Διότι, ο Σεβάσμιος Γέροντας, τον οποίον ευλαβούμαι και παρακαλώ για την μεσιτεία του προς τον Θεό, σε καμία περίπτωση δεν θα δεχόταν όλον αυτόν τον άμετρο ενθουσιασμό που εγγίζει σε κάποιες φορές τα όρια της ύβρεως, από πλευράς όλων όσων χρησιμοποιούν προφητείες ή διάφορα κείμενα που αποδίδονται στο πρόσωπο του Γέροντος, σε σημείο να φθάνεις να δεις βιβλία του Σεβασμίου Γέροντα, σε ένθετα περιοδικών και εφημερίδων, στο ίδιο πακέτο με αστρολογικά περιοδικά η και... τσελεμεντέδες.... 
  Αυτό, αδικεί την Ιερά Μορφή του Σεβασμίου Μοναχού. Όμως, ταυτόχρονα τον αδικεί και η συμπεριφορά σε βάρος του προσώπου του, με την παραποίηση του ονόματος του, όπως και της διδασκαλίας του! Έπειτα, στο διαδίκτυο, έχει ο καθένας δικαίωμα να γράφει ότι θέλει, ανεξέλεγκτα; Νομίζω λοιπόν, πως η δικαστική απόφαση καταδίκης του συγκεκριμένου Ιστοτόπου, έχει να κάνει με την γενικότερη προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος, αλλά ταυτόχρονα, η άνευ ορίων επίθεση στο πρόσωπο του Σεβασμίου Μοναχού, έχει να κάνει με αυτό που Εκείνος εκπροσωπεί, τον Μοναχισμό και κατ΄επέκτασιν την ίδια την Εκκλησία. 
   Η δικαιοσύνη, παρενέβει μετά από κατάθεση μηνυτηρίου αναφοράς εις βάρος των διαχειριστών της ηλεκτρονικής σελίδος, από βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Εάν δεν είχε κατατεθεί, τι θα συνέβαινε;  Τελικά, στην κοιτίδα της Δημοκρατίας, έχει ο καθένας να λέει και να κάνει ότι θέλει; Αυτό είναι δημοκρατία, η πολιτισμός, γιατί η χώρα αυτή γέννησε και τις δύο έννοιες. Αν με ρωτήσεις αν ήταν απαραίτητη η προσφυγή στα δικαστήρια, θα σου πω πως, πάνω από την ανθρώπινη δικαιοσύνη υπάρχει η δικαιοσύνη του Θεού. Οι λειτουργοί της Θέμιδος, έπραξαν καθηκόντως μιας και έδειξαν για μία ακόμη φορά, πως θα πρέπει να υπάρχουν κάποια όρια στην ανθρώπινη κοινωνία. Σε κάποια στιγμή, θα μιλήσει και ο Θεός! Πάντως, οι κινήσεις αυτές που σκοπό έχουν να διακωμωδήσουν πρόσωπα και σύμβολα, δείχνουν έναν εσωτερικό φόβο που διασκεδάζεται μέσα από αυτές τις τουλάχιστον άκομψες για να μην πω υβριστικές καταστάσεις, Είναι όμως σίγουρα πιο δίκαιο, να τα βάζεις με τους ζωντανούς παρά με τους κεκοιμημένους .... Οι δέκα μήνες και μάλιστα με αναστολή, τι μπορεί να είναι εμπρός στην αιωνιότητα....
                                             
                                                                                                           π. Θωμάς Ανδρέου

Η Παναγιά των Δημοκρανίων....


Μετά από προτροπή και παράκληση του Εφημερίου του Ακροβουνίου, π. Δημητρίου Τσομπανίδη, που πρωτοστάτησε στην αναστήλωση του παλαιού Ναού της Παναγιάς του Ακροβουνίου, για την καταγραφή ενός μικρού Ιστορικού της Θαυματουργού Εικόνος, της  Παναγίας της Δημοκρανιωτίσσης ή Μεγαλομάτας που φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ακροβουνίου ,της Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως του Νομού Καβάλας, ξεκίνησα να γράψω τούτη την ιστορία.[1]

Γιατί σε μένα αυτός ο Σταυρός....


    Υπάρχουν στιγμές, η ζωή τα φέρνει έτσι, που ο άνθρωπος σηκώνει μεγάλο σταυρό... Εκεί όπου οι ανθρώπινες απαντοχές λιγοστεύουν εμπρός στο βάρος της ανθρώπινης δοκιμασίας, ο άνθρωπος ρωτά το μεγάλο γιατί; Γιατί σε μένα; Είναι οι στιγμές κατά τις οποίες οι δυνάμεις μας εγκαταλείπουν... Είναι οι στιγμές κατά τις οποίες ο ανθρώπινος πόνος περισσεύει. Στιγμές που ποτέ στο παρελθόν δεν είχαμε ποτέ σκεφθεί πως ίσως χρειασθεί να αντιμετωπίσουμε....
    Και όμως βλέπεις! Βλέπεις τον εαυτό σου και απορείς! Σκέπτεσαι πως είναι δυνατόν να σηκώνεις το αβάσταχτο φορτίο, αλλά συνεχίζεις να πορεύεσαι με αυτό... Με πόση δύναμη πρέπει να οπλισθεί ο άνθρωπος για να αντέξει το βάρος του δικού του φορτίου; Και όμως! Η ψυχή του ανθρώπου κρύβει τεράστιες δυνάμεις που ενεργοποιούνται στις ώρες της δοκιμασίας. Αν θέλεις να δεις το βάρος του δικού σου σταυρού, αν θέλεις να το υπολογίσεις, ώστε τελικά να καταλάβεις αν μπορείς να τον σηκώσεις , κοίταξε δίπλα σου, κοίτα μπροστά σου... Μπροστά σου, είναι Εκείνος, που πρώτος σήκωσε Σταυρό, δίπλα σου όμως είναι ο άλλος, ο αδελφός σου, το βάρος του σταυρού του ίσως, εσύ δεν μπορείς να το σηκώσεις... 
    Πολλές φορές, ο πόνος φέρνει το ερώτημα στα χείλη... Γιατί σε εμένα Θεέ μου; Όμως, Τι σημαίνει γιατί, σε μια ζωή που ο σταυρός κυριαρχεί, ως έννοια και βίωμα από την αρχή της μέχρι και το τέλος της; Απλά κοίταξε δίπλα σου και θυμήσου αυτό που στο παρελθόν έχει γραφεί: ''Στεναχωριόμουν γιατί δεν είχα να φορέσω παπούτσια, μέχρις ότου είδα δίπλα μου κάποιον που δεν είχε πόδια....'' Σκοπός είναι, ο σταυρός της ζωής, ο δικός σου και ο δικός μου σταυρός, να είναι ανάλογος των δυνάμεων μας. Θυμήσου επίσης, πως στην δική σου σταυρική πορεία, δεν είσαι μόνος! Υπάρχει Εκείνος που έρχεται δίπλα σου, να κάνει αυτόν τον σταυρό ελαφρύτερο. Και η παρουσία Του στην ζωή σου, φαίνεται τις ώρες που αισθάνεσαι εγκαταλελλειμμένος από τους γύρω σου.... 
  Για κάποιον, ο σταυρός είναι μια αρρώστια που κουβαλά αγόγγυστα! Για κάποιον άλλον, ένας θάνατος φαρμακερός που φέρνει την μεγάλη ανατροπή... Για κάποιον άλλον, σταυρός είναι η ανθρώπινη εγκατάλειψη ,ειδικά όταν αυτή έρχεται από πρόσωπα αγαπημένα... Για έναν ακόμα σταυρός είναι η θλίψη που οδηγεί στην καταστροφή. Για έναν άλλον, σταυρός είναι, να σηκώνει το βάρος του σταυρού, εκείνου που αγαπά... Ποιος μπορεί τελικά να προσμετρήσει το βάρος;  
  Έχει δυνάμεις ο άνθρωπος... Δεν το γνωρίζει. Και όταν οι δοκιμασίες χτυπήσουν την πόρτα της δικής μας ζωής, έρχεται η στιγμή αυτό να το καταλάβει. Τελικά, πράγματι αν το σκεφθείς, η μεγαλύτερη σεναριογράφος όλων των εποχών είναι η ίδια η ζωή! Αυτά, τα σενάρια που ο ανθρώπινος νους δεν τα χωρά και όμως τα βλέπεις δίπλα σου να συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Θυμήσου λοιπόν πριν κοιμηθείς το βράδυ, να ευχαριστήσεις το Θεό για το Σταυρό που κουβαλάς, να Του ζητήσεις να σταθεί στο πλευρό σου στις ώρες των θλίψεων και επίσης να σκεφθείς περιπτώσεις που γνωρίζεις, στις οποίες ποτέ δεν θα ήθελες να βρεθείς πρωταγωνιστής.  
   Δεν είσαι μόνος! Δεν είσαι ο μόνος! Κοντά σου είναι ο Θεός και δίπλα σου ο συνάνθρωπος. Δες μπροστά λοιπόν και προχώρησε με πίστη και δες δίπλα σου για να καταλάβεις πως το γιατί σε μένα δεν ισχύει, μιας και το βάρος που θα αντικρίσεις, είναι βαρύτερο, από αυτό που εσύ κουβαλάς.... 

                                                                                         π. Θωμάς Ανδρέου    

Ελλάδα σ' αγαπώ....


                                                                               
                          
Στο εξαιρετικό blog συν-οδοιπορία, είδα το παρακάτω video που με συγκίνησε τόσο πολύ, ώστε θέλω να το μοιραστώ μαζί σας! Δείτε, τι σημαίνει Ελλάδα μέσα από τα μάτια των ομογενών μας και όχι μόνο! Δείτε, πως η Ελλάδα μας, συνεχίζει να γοητεύει την ανθρωπότητα. Χωρίς εθνικιστικές κραυγές αλλά με τα δάκρυα της νοσταλγίας ενός Πολιτισμού που δεν έπαψε να σαγηνεύει... Η πραγματική Ελλάδα, είναι στις καρδιές όλων όσων την νοσταλγούν αλλά και όσων μέσα από την Ιστορία της, την αγαπούν για αυτό που είναι! Μία μικρή χωρά μέσα στον Παγκόσμιο χάρτη, που ξεχωρίζει. Αξίζει να σημειωθεί, ότι στο συγκεκριμένο video, ξεχωρίζουν οι αναφορές στην θρησκευτικότητα του λαού μας. μέσα από στιγμιότυπα που για κάποιους εδώ ίσως να είναι περιττά. Όμως, πως να το κάνουμε. Χριστός και Ελλάδα, είναι δύο αλληλένδετες μεταξύ τους έννοιες! Γιατί και ο Χριστός αλλά και η Ελλάδα μας, είναι βιώματα στις καρδιές μας. Και τα βιώματα, δεν είναι σαν τις ευμετάβλητες  ιδέες που περνούν και χάνονται. Τα βιώματα μπορεί να περνούν, αλλά ποτέ δεν χάνονται.... 

                                                                                                           π. Θωμάς Ανδρέου 


          δείτε το video:    συν - οδοιπορία: Το συγκινητικό βίντεο για την Ελλάδα που κάνει το ...


Το παράπονο του Θεού....

                                                                                          
         Κυριακή ΙΒ Λουκά (10 Λεπρών) Λουκ. Ιζ 12-19‘’                            ''εἰσερχομένου αὐτοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς’’.

Με αφορμή την σημερινή ευαγγελική περικοπή που αφορά την θεραπεία δέκα βαρύτατα ασθενούντων ανθρώπων από τον Χριστό μας, Εκείνον ο οποίος ‘’ τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε καὶ τὰς νόσους ἐβάστασεν’’(Μτθ. 8-17), θα ήθελα  επ’ ολίγον να σταθώ καταθέτοντας τις πενιχρές μου σκέψεις, στο διαχρονικό ζήτημα της ανθρώπινης αχαριστίας έναντι των πολλαπλών ευεργεσιών του Θεού.

Ιερατικές αναμνήσεις…..



   Όταν ο Θεός οδήγησε τα βήματα μου, στον Ναό του Αγίου Αθανασίου στο Θησείο, πρέπει να ήμουν 22 χρονών. Ήταν Φεβρουάριος του 1998. Έφθασα ένα απόγευμα στην Εκκλησία! Εκεί, στο Θησείο της παλαιάς αρχοντικής και μάλλον ανεπανάληπτης Αθήνας. Της Αθήνας των ευγενών και φιλοτίμων. Ανέλαβα να Ιερατεύσω σε μια από της ιστορικές ενορίες των Αθηνών. Σήμερα, με αφορμή την εορτή του Μεγάλου Αγίου, έκανα μια αναδρομή στην λιμνοθάλασσα της μνήμης και γύρισα για μια στιγμή τον χρόνο πίσω. Θυμήθηκα και θέλησα να μοιραστώ τις σκέψεις που ανεμπόδιστα εκφράζουν τις εικόνες της θύμησης. 
  Θυμάμαι το πρώτο χτυποκάρδι στο άκουσμα της πρώτης Ενορίας.... Θυμάμαι τους αγαπητούς ανθρώπους που με περισσή αγάπη και στοργή περιέβαλλαν τον νέο Ιερέα τους, δείχνοντας πολλές φορές  κατανόηση στις στιγμές της απειρίας του.... Ουδείς όμως καταφρόνησε την νεότητα του. Αντίθετα, τον αγάπησαν, τον στήριξαν, άνοιξαν τις καρδιές τους διάπλατα για να τον κρατήσουν για πάντα μέσα τους. 
  Δεν νομίζω πως υπάρχει μεγαλύτερη αμοιβή, από την δεδηλωμένη αγάπη και τον σεβασμό. Μια αγάπη που συγκινεί τον αποδέκτη... Πέρασαν τόσα χρόνια και ακόμα θυμάμαι, ακόμα θυμούνται.... Σήμερα, λειτουργώντας τον Μέγα Άγιο, η σκέψη μου πέταξε στα περασμένα. Θυμήθηκα στην μνημόνευση όσους ζουν, αλλά και εκείνους που συνόδευσα στην τελευταία τους κατοικία μέσα από τον Ιστορικό ναό των Αθηνών... Τον Ναό που φιλοξένησε τα πρώτα σκιρτήματα της παλλόμενης από νεανικό ενθουσιασμό Ιερατικής καρδιάς μου, τον Ναό μέσα στον οποίο έζησα τα πρώτα βήματα της Ιερατικής μου πορείας. Αντικρίζοντας πάντοτε την Σεβασμία Μορφή του Σεπτού Ιεράρχου του Μεγάλου Αθανασίου, στην Εικόνα του οποίου θέσαμε τα σεβάσματα της αγάπης των ευλαβών Ενοριτών, την Αρχιερατική Μίτρα, την ράβδο και το εγκόλπιο, να τα κρατά στα χέρια Του και να δέεται  για τα παιδιά του και τον διάκονο του Ναού Του. 
 Πως τα φέρνει ο Θεός.... Πριν έρθω οριστικά στην Ελευθερούπολη, θυμάμαι  είχε συμβεί ο καταστροφικός σεισμός του 1999 τότε που σείστηκε ολόκληρη η Αθήνα, τελέσαμε την Θεία Λειτουργία για την εορτή του Γενεθλίου της Παναγιάς μας! Λειτουργήσαμε στα προπύλαια του Ναού. Σε εκείνην την Θεία Λειτουργία παραβρέθηκε ένας σεβάσμιος Κληρικός, Ιεροκήρυξ  τότε, της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, ο π. Χρυσόστομος. Λίγα χρόνια αργότερα, η Εκκλησία θα Τον καταστούσε Μητροπολίτη της Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως. Εκεί, στον Ναό της πρώτης μου Ενορίας, σε εκείνην την αξέχαστη Θεία Λειτουργία, βρισκόμουν, χωρίς να το γνωρίζω, δίπλα στον μετέπειτα Επίσκοπο, Πατέρα και Ποιμενάρχη μου....      
                                                                                                      π. Θωμάς Ανδρέου 

'Όπου και αν πας.την Ελλάδα θα δεις.....


Να ποιοι τιμούν την Ελλάδα μας! Εκείνοι που η Ελλάδα τους λείπει! Ομογενής Δημοσιογράφος, έψαλλε μέσα από την Αμερικανική Τηλεόραση, τον Εθνικό μας Ύμνο, όταν άκουσε την μουσική ανάκρουση. Σηκώθηκε όρθιος, βάζοντας το χέρι του επί του στήθους και χωρίς δισταγμό, μπροστά στα εκατομμύρια τηλεθεατών που εκείνην την στιγμή παρακολουθούσαν, ξεκίνησε να ψάλλει τον Εθνικό μας ύμνο, υπενθυμίζοντας σε όλους όσους τον παρακολουθούσαν την ώρα εκείνη, πως υπάρχει μια Ελλάδα, πέραν της οικονομικής κρίσεως, η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει! Ευχαριστούμε, τον Τάς Μελάς γιατί θύμισε σε όλους μας, πως αν υπάρχει κάτι το οποίο ποτέ δεν πρέπει να ξεχάσουμε, αυτό είναι οι ρίζες μας. Ας δουν το σχετικό Βίντεο, οι ψευτοκουλτουριάρηδες ,οι αναίσθητοι και ασυγκίνητοι μπροστά στην Ιστορία που οι ίδιοι προσπαθούν να διαστρεβλώσουν! Συγχαρητήρια Κύριε Μελά! Όχι γιατί απλά μας κάνατε υπερήφανους, αλλά γιατί μας θυμίζετε πως όσο κάποιοι και αν επιμένουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε, όπου και αν στρέψουμε τα μάτια μας, την Ελλάδα θα δούμε! Σας ευχαριστούμε Κύριε Μελά!
                                                                                                               π. Θωμάς Ανδρέου    
Δείτε το σχετικό βίντεο ,από το Liberty-news.gr :
Ελληνοαμερικανός δημοσιογράφος ψάλλει τον Εθνικό Ύμνο στο NBA TV! (video) - Liberty | Liberty

Ο Στύλος της Ορθοδοξίας ...


   
Ακόμα ένας Μεγάλος, τιμάται από την Εκκλησία του Χριστού, σήμερα δεκαεπτά περίπου αιώνες μετά την κοίμηση του! Δεν χάθηκε στην συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας. Ο Μέγας Αθανάσιος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας, ζει, μέσα από τα απαράμιλλα Θεολογικά- Δογματικά έργα του, μέσα από τα οποία ο βαθύνους Ιεράρχης, σμίλευσε  την Δογματική Θεολογία. Γεννήθηκε στα τέλη του τρίτου αιώνος περίπου το 298 μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, την Αλεξάνδρεια των γραμμάτων και των τεχνών, την Αλεξάνδρεια η οποία  εκοσμείτο με ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, τον τηλαυγή Φάρο, την Αλεξάνδρεια την οποίαν δημιούργησε ο Μέγας Στρατηλάτης Αλέξανδρος ο Μακεδόνας. 

Ο Καθηγητής της Ερήμου.....




   
Μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, υπήρξαν κάποιοι, που ξεχώρισαν , λαμβάνοντας τον τίτλο του Μεγάλου. Στην Εκκλησιαστική Ιστορία, οι Μέγιστοι, ξεχώρισαν με διαφορετικό τρόπο ο καθένας. Έτσι λοιπόν, σήμερα η Εκκλησία προβάλλει μια ασκητική φυσιογνωμία, έναν ξεχωριστό άνθρωπο που η πορεία του στον κόσμο, τον ξεχώρισε ώστε να κατακτήσει τον τίτλο του Μεγάλου! Ο Μέγας Αντώνιος, έζησε το 251 μ.Χ. στην Αίγυπτο. Η αγάπη του για τον Χριστό, τον οδήγησε να διαμοιράσει την πατρώα περιουσία του στους πτωχούς και από κάποια στιγμή και μετά να αναζητήσει τον Θεό στην έρημο μακράν του κόσμου. Θεωρείται ο θεμελιωτής του αναχωρητισμού, δηλαδή της εξωτερικής απομόνωσης που οδηγεί στην εσωτερική περισυλλογή.

Εμπρός στον άφευκτο θάνατο....

Ο θάνατος, αποτελεί για όλους μας, μια αναπόφευκτη κατάληξη της επίγειας ζωής μας, ένα πέρασμα από την φθορά στην αφθαρσία... Είναι ένα δεδομένο, το τελευταίο στην ζωή του ανθρώπου. Πάραυτα όμως, ο θάνατος ξαφνιάζει, ακόμα και όταν τον περιμένεις... Στο άγγελμα του, ο άνθρωπος παγώνει, ίσως γιατί είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ζωή, σε τέτοιο βαθμό, που η ιδέα του θανάτου, να αποτελεί για εκείνον μια ακούσια οριστική φυγή από ότι τον συνδέει με την ζωή. Πρόσωπα, συναισθήματα, περιουσία...

Iερομάρτυρας Δαμασκηνός ο Χιλανδαρινός

                                                                             
        Ο Ιερομάρτυρας Δαμασκηνός ήταν από ένα χωριό της επαρχίας Τυρνόβου, το οποίον ονομάζεται Γκάμπροβο και κάποια στιγμή, αναχώρησε από την πατρίδα του, πήγε στο Άγιον Όρος όπου μόνασε στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου. Εκεί έγινε διάκονος, Ιερομόναχος και προηγούμενος [1]. 
      Κάποτε, στάλθηκε από τους Πατέρες του μοναστηριού, στην Βουλγαρία στην πόλη Σβίστον , όπου υπήρχε μετόχι της Μονής.[2] Μετά το πέρας των εργασιών στο μετόχι και την ολοκλήρωση της αποστολής του στη Βουλγαρία, θα επέστρεφε πίσω στην Μονή του στο Άγιον Όρος. Έτσι, λίγο πριν την αναχώρηση του, ζήτησε από έναν Τούρκο να επισπεύσει την απόδοση των οφειλών του προς το μετόχι του μοναστηριού[3]. Όμως ,ο Τούρκος μαζί με άλλους συμπατριώτες του, όντας άδικος , όχι μόνον δεν επέστρεψε τα οφειλόμενα , αλλά θέλησε να του πάρουν και όσα είχε μαζέψει από το μετόχι. Το βράδυ, λοιπόν, έστειλαν στο δωμάτιο του μια Τουρκάλα και σπάζοντας την πόρτα του μετοχίου, μπήκαν μέσα και καθώς βρήκαν την γυναίκα ,που οι ίδιοι είχαν βάλει, τον άρπαξαν ,τον έδεσαν και προπηλακίζοντας τον ,τον οδήγησαν στον κριτή, αφού πρώτα πήραν όλα τα πράγματα που είχε στο δωμάτιο του. Στον κριτή μπροστά, τον κατηγόρησαν ότι τόλμησε να έχει Τουρκάλα γυναίκα και να διαπράττει αμαρτία με αυτήν.  
       Ο κριτής, γνωρίζοντας πως πρόκειται για συκοφαντία, θέλησε να γλιτώσει τον Δαμασκηνό, όμως το αγριεμένο πλήθος των Τούρκων ζητούσαν την θανατική καταδίκη του. Και λόγο της αριθμητικής τους υπεροχής, η άποψη τους υπερίσχυσε και πήραν τον Άγιο και τον οδήγησαν στον τόπο του θανάτου του. Και κατά την διάρκεια της διαδρομής, τον ρώτησαν τρεις φορές αν ήθελε να γίνει Τούρκος και να του επιστρέψουν όλα όσα του είχαν αρπάξει. Ο Δαμασκηνός ,όμως, πιστός στην αγάπη του για τον Χριστό, απάντησε :’’ εγώ εις την πίστην την Χριστιανικήν εγεννήθηκα ,εις αυτήν πάλιν θέλω να αποθάνω. Πηγαίνετε με λοιπόν εκεί όπου θέλετε’’[4]
    Έτσι, πήγαν τον Δαμασκηνό στον τόπο της καταδίκης του και του έδεσαν πισθάγκωνα τα χέρια. Λίγο πριν τον κρεμάσουν, ο Άγιος, ζήτησε να του λύσουν τα χέρια και να τον αφήσουν να προσευχηθεί. Πράγματι έτσι έγινε. Στραμμένος προς την Ανατολή προσευχήθηκε, έκανε το σημείο του σταυρού και είπε στους δημίους του πως είχε τελειώσει. Αυτοί τότε του έδεσαν ξανά τα χέρια και τον απαγχόνισαν την 16ην Ιανουαρίου του 1771.
                                               
                                    ( απόσπασμα από το βιβλίο του π. Θωμά Ανδρέου ''Οι Νεομάρτυρες της Βουλγαρίας'' Εκδ. Οίκος Αφοί Κυριακίδη α.ε. Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 169)




[1] ΟΡΘΟΔΟΞΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑΙ ΕΝΩΣΕΙΣ, Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ , ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΡ. ΔΟΥΚΑΚΗ, ΕΚΔΟΣΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ ,ΜΗΝ. ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ ,ΤΟΜΟΣ ΠΕΜΠΤΟΣ ,ΑΘΗΝΑΙ ,1956, σελ. 252-253
[2] Μοναχού Μωυσή Αγιορείτου, οπ.π. σελ. 479
[3] Ι. Περαντώνη, οπ.π. σελ. 147
[4] Συναξαριστής Νεομαρτύρων, οπ.π. σελ. 233

Θα σας μαρτυρήσω όλους στον Θεό...

                                                                     
Τρίχρονο αγόρι που τραυματίστηκε θανάσιμα, λίγα λεπτά πριν από τον θάνατό του σε νοσοκομείο της Συρίας,συγκλόνισε τον κόσμο! Είναι η τελευταία φωτογραφία που τραβήχτηκε στο νοσοκομείο όπου τον πήγαν στους γιατρούς για σοβαρά εσωτερικά τραύματα και πολλαπλά κατάγματα . Αν και ήταν μόλις 3 ετών , αισθάνθηκε ότι θα πεθάνει και πριν κλείσει τα μάτια του για πάντα είπε με δάκρυα στα μάτια : “Θα σας μαρτυρήσω όλους στον Θεό… θα του τα πω όλα

Απάντηση, στον Αξιότιμο κ. Νικόλαο Μάννη.


                                                                                    
Με πολύ χαρά, έλαβα και με ενδιαφέρον ανέγνωσα  το παρακάτω μήνυμα του Αξιοτίμου Διδασκάλου κ. Νικολάου Μάννη, σχετικά με το άρθρο μου για το ζήτημα του Παλαιού ημερολογίου στην Ελλάδα. Θα μπορούσα απλώς να το διαβάσω. Θα μπορούσα να μην το διαβάσω καθόλου- κάτι που δεν θα έκανα ποτέ- ή επίσης θα μπορούσα με κάποιο τρόπο να απαντήσω κατευθείαν στον Αγαπητό κ. Μάννη. Ωστόσο, ο σεβασμός με τον οποίον μου απευθύνει τον λόγο, με '' υποχρεώνει'' όχι απλά να του απαντήσω, αλλά να δημοσιεύσω το μήνυμα του καθώς και την δημόσια απάντηση μου. Τον ευχαριστώ διότι επαναλαμβάνω με σεβασμό, θέτει τις ενστάσεις του στο θέμα αυτό.  Ακολουθεί το μήνυμα και η απάντηση. 

Δίπλα στον ανθρώπινο πόνο...

       Καθήκον επιβεβλημένον , οδήγησε σήμερα τα βήματα μας, μαζί με έναν αγαπητό αδελφό,  σε ένα Νοσοκομείο, όχι για μια ποιμαντική επίσκεψη, αλλά για μία επίσκεψη χρέους αδελφικού, προς έναν δοκιμαζόμενο αδελφό. Είναι δύσκολο να αντικρίζεις τον ανθρώπινο πόνο. Είναι δύσκολο να αντιληφθείς πως είναι να βρίσκεσαι στο κρεβάτι του πόνου, ένα κρεβάτι, που εν δυνάμει ανήκει σε όλους μας. Γιατί τα κρεβάτια του νοσοκομείου, είναι για όλους! 
       Στάθηκα συλλογισμένος, μπροστά στις μεγάλες ανατροπές που κρύβει μέσα της η ίδια η ζωή μας. Ανατροπές, που μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να αλλάξουν ολόκληρη την ζωή μας. Ένα νοσοκομείο, είναι μικρογραφία του εξωτερικού κόσμου. Έχει μέσα του όλους τους χαρακτήρες της ανθρώπινης προσωπικότητας.Μέσα του βρίσκεται ο δειλός αλλά και ο θαρραλέος, Μέσα του είναι ο δυνατός και δίπλα σε αυτόν θα συναντήσεις και τον αδύναμο. Όμως, όλοι οι άνθρωποι πονούν και πολλές φορές ο πόνος σε φέρνει πιο κοντά στο Θεό, αλλά και στους ανθρώπους. 
       Αυτός ο πόνος, ο δανεικός πόνος που μπορεί να μας βρει ξαφνικά στην πορεία της ζωής μας, γίνεται αιτία δοκιμασίας των ανθρώπινων απαντοχών. Και στις ώρες αυτών των δοκιμασιών, στις ώρες των μεγάλων θλίψεων, ο άνθρωπος φανερώνει τις μεγάλες δυνάμεις που κρύβει βαθιά στην ψυχή του, δυνάμεις που δεν φαίνονται όταν το χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη μας. Η πίστη, η ελπίδα και η υπομονή , αρετές κεκρυμμένες έως ότου η δοκιμασία μας κτυπήσει και την δική μας πόρτα . Η πίστη, γεννά την προσευχή που μας φέρνει πιο κοντά στο θαύμα, η ελπίδα κατεργάζεται το κουράγιο για να σταθούμε όρθιοι και αν χρειαστεί να στηρίξουμε και εκείνους που βρίσκονται κοντά μας και τέλος, η υπομονή, ώστε να ανθέξουμε στις ώρες του εξωτερικού κλονισμού, της εσωτερικής ισοπέδωσης. 
       Μέσα σε ένα νοσοκομείο, θα δεις τις αρετές που προβάλλονται από το Άγιο Ευαγγέλιο, να γίνονται οδοδείκτες μιας πορείας υπερβατικής, ίσως απόκοσμης, αλλά αληθινής. Το ψέμα που κυριαρχεί στον έξω κόσμο, δεν υπάρχει μέσα στον μικρόκοσμο του νοσοκομείου. Εκεί τα πάθη καταλαγιάζουν, η κακία, το μίσος, ο φθόνος, καταλιμπάνονται για να δώσουν την θέση τους στις αρετές. Ο ανθρώπινος κόσμος, δίνει άθελα του θέση στον ουράνιο και ο άνθρωπος μέσα από ένα νοσοκομείο, στέκει ενεός μεταξύ ουρανού και γης... 
         Σήμερα, γνώρισα μια άλλη πλευρά του πόνου... Και κατάλαβα γιατί ο Χριστός μας εγκαλεί στο Ευαγγέλιο του, όταν μας υπενθυμίζει πως ''  ἀσθενὴς  (ἤμην) καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με'' (Μτθ. 25- 43), όχι μόνον γιατί δεν σταθήκαμε κοντά στον πάσχοντα αδελφό, αλλά και γιατί πιστέψαμε πως ποτέ δεν θα βρεθούμε στην θέση του.... Και αυτό, είναι το μεγαλύτερο σφάλμα....
                                            
                                                                                                         π. Θωμάς Ανδρέου
            

Το ζήτημα του παλαιού Ημερολογίου, στην Ελλάδα.

Αγαπητός και σεβαστός αδελφός, ο π. Κωνσταντίνος Καλεάδης, μου απέστειλε ένα μικρό μελέτημα του κ. Μάρκου Γ. Ρεβελάκη, που εκδόθηκε το 2012 υπό τον τίτλον :''Τα Παλαιοημερολογίτικα σχίσματα , ιστορικά στοιχεία για την διόρθωση του Ιουλιανού ημερολογίου στην Ελλάδα. Οι Παλαιοημερολογίτικες παρατάξεις και Ι.Μ. Εσφιγμένου''. 

Τι σημαίνει μετάνοια;


    Το αυριανό Ευαγγέλιο, Κυριακή μετά τα Φώτα, μας προσκαλεί σε μετάνοια. Σκέπτομαι, πως ο καθένας από εμάς μπορεί να βιώσει  στην καθημερινή ζωή του αυτό που σημαίνει μετάνοια, δηλαδή, αποδοχή του λάθους.  Έκανα λάθος, μετανοώ... Πόσο εύκολο είναι όμως να αποδεχθείς πρώτα πως έκανες λάθος, ώστε στην συνέχεια να έχεις την ευκαιρία να μετανοήσεις; 
   Αν πάσχει, σήμερα ο κόσμος μας από κάτι, αυτό δεν είναι τίποτε περισσότερο, από το ότι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, δυσκολεύεται να αποδεχθεί πως κάνει λάθος. Δεν φταίω εγώ! Έτσι δεν σκεπτόμαστε όλοι; Και εφ΄ όσον δεν φταίω, γιατί να μετανοήσω;  Το αποτέλεσμα αυτής της νοοτροπίας είναι ο καθένας , στον δικό του μικρόκοσμο, την έννοια του λάθους να την ωραιοποιεί σε βαθμό που να μπορεί να την εξαλείψει. Ότι δεν βλέπουμε, δεν μας ενοχλεί. Αρκεί να μην το βλέπουμε στον εαυτό μας.... 
      Πόσο, διαφορετική θα ήταν πραγματικά η ζωή μας, αν μπορούσαμε να αποδεχθούμε τα λάθη μας ώστε στην συνέχεια να προσπαθήσουμε να επανορθώσουμε; Αναζητούμε τον Θεό ώστε να τον απορρίψουμε όταν τον βρούμε. Αναζητούμε να βρούμε τον συνάνθρωπο έτσι όπως τον θέλουμε και τον απορρίπτουμε ,όπως ακριβώς είναι... Θέλω αυτή η μετάνοια, να γίνει στην ζωή μου ,τρόπος ζωής! Θέλω να μπορέσω να μετανοήσω ,για να επανορθώσω. Μετανοώ λοιπόν προς τον θεό και επανορθώνω προς τον συνάνθρωπο μου. 
     Μετανοώ, γιατί δεν μπορώ να σε αποδεχθώ στην ζωή μου Κύριε, Μετανοώ, γιατί αφού δεν μπορώ να δεχθώ Εσένα, δεν μπορώ να δεχθώ κανέναν! Μετανοώ, γιατί τα μάτια μου βλέπουν αυτό που θέλουν να δουν και τα ίδια μάτια ζητούν και από τους άλλους να δουν το ίδιο... Μετανοώ, γιατί ο κόσμος γύρω μου είναι ο κόσμος μου και μέσα σε αυτόν τον κόσμο κυριαρχώ και δεν κυριαρχείς.... Μετανοώ, γιατί δεν μπορώ να δεχθώ πως κάνω λάθος, στις σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους. Μετανοώ, γιατί σε αναζητώ όταν Σε χρειάζομαι και σε απορρίπτω όταν αισθάνομαι πως δεν Σε έχω καμία ανάγκη. Μετανοώ, γιατί Σε φωνάζω κοντά μου, όταν όλοι με έχουν εγκαταλείψει, όταν τα χέρια που πίστευα πως με κρατούσαν απομακρύνθηκαν από κοντά μου. 
    Μετανοώ, γιατί όπως θέλω Εσένα Κύριε, έτσι θέλω και τους ανθρώπους γύρω μου : να έρχονται όταν τους ζητώ και όταν τους το ζητώ πάλι να φεύγουν....Μετανοώ, γιατί την αμαρτία την έκανα δική μου από την στιγμή που δεν Σε είδα στα πρόσωπα όλων όσων είναι γύρω μου.  Μετανοώ, γιατί αποζητώ στιγμές του παρελθόντος που πέρασαν από μπροστά μου, χωρίς ποτέ να μπορέσω να τις κρατήσω μέσα μου... Και στην ώρα της δικής μου μετάνοιας, έλα Εσύ Κύριε κοντά μου κράτησε με από το χέρι και δείξε μου την πορεία της δικής μου επανόρθωσης.... 

                                     
                                                                                                        π. Θωμάς Ανδρέου 
        

"Περί της υπάρξεως του Θεού. Επιχειρήματα κατά των αθέων"

         

Είναι αλήθεια, πως η ανακοίνωση του συγκεκριμένου θέματος αρχικά με εξέπληξε. Στην συνέχεια όμως την αρχική έκπληξη, επακολούθησε ο προβληματισμός. Η γενικότερη έννοια της υπάρξεως του Θεού, αποτελεί ζήτημα εσωτερικής πίστεως και εξωτερικής βιωτής.Πως μπορεί λοιπόν κάποιος να επιχειρηματολογήσει υπέρ της υπάρξεως του Θεού; Πώς μπορείς να μιλήσεις σε ένα μικρό χρονικό διάστημα περί του αχρόνου Θεού και μάλιστα επιχειρηματολογώντας έναντι ενός αθέου του οποίου η ζωή συνίσταται στο γεγονός πως δεν υπάρχει τίποτε πάνω από αυτόν;

«Σκηνές από το δράμα του Ιερού Χρυσοστόμου»


    Με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζουμε, το νέο βιβλίο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως κ. Χρυσοστόμου '' Σκηνές από το δράμα του Ιερού Χρυσοστόμου'' που εκδόθηκε και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως. 
       Στο νέο του αυτό βιβλίο, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, παρουσιάζει με πολύ γλαφυρό τρόπο, την πολυκύμαντη ζωή ενός από τους μεγαλύτερους Πατέρες της Χριστιανικής Εκκλησίας, χρησιμοποιώντας ιστορικά στοιχεία του πλέον αξιόπιστου βιογράφου του Αγίου, Επισκόπου Ελενουπόλεως Παλλαδίου. Στην καλαίσθητη αυτή έκδοση, ο φιλάγιος αναγνώστης θα εμβαθύνει στην ζωή και την μαρτυρική πορεία του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, συγκρίνοντας τα Εκκλησιαστικά δεδομένα της εποχής του Αγίου , τις ομοιότητες και τις διαφορές.
         Μέσα από τις 320 σελίδες του βιβλίου, ο αναγνώστης θα εμβαθύνει στο Ιστορικό παρελθόν της Εκκλησίας μας που επισφραγίζεται από την ασκητική φυσιογνωμία του Ιερού Πατέρα. Στα περιεχόμενα του βιβλίου, εκτός του προλόγου και του εισαγωγικού σημειώματος, ο αναγνώστης θα αντλήσει σημαντικές πληροφορίες τόσον για τα ιστορικά στοιχεία της ζωής του Αγίου, όσον και αυτά του βιογράφου του Επισκόπου Ελενουπόλεως. 
    Στα έξι κεφάλαια που ακολουθούν, ο Σεβασμιώτατος Συγγραφέας με την δοκιμασμένη, επιτυχημένη πένα του, μας μεταφέρει στα παιδικά και νεανικά χρόνια του Αγίου, καθώς επίσης  στην διακονία του στην Αντιόχεια έως ότου εκλέγεται Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Ουσιαστικά, το δράμα του Ιερού Χρυσοστόμου αρχίζει από εδώ. Και με τον δικό του ποιητικό πολλές φορές τρόπο, ο Σεβασμιώτατος μας οδηγεί να ακολουθήσουμε την μαρτυρική πορεία μιας δόξας που στοίχισε τελικά την ζωή του Αγίου. 
        Η μεγάλη αγάπη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου,  προς τον Ιερό Χρυσόστομο, δεν μπορεί να μην γίνει αντιληπτή από τον αναγνώστη που θα απορροφηθεί στην μελέτη αυτού του πολύτιμου Ιστορικο-αγιολογικού έργου. Οι σελίδες αυτής της συναρπαστικής μονογραφίας ολοκληρώνονται  με την παρουσίαση της τελευταίας πράξεως του δράματος του  Αγίου, που δεν είναι άλλη, από την συγκλονιστική κοίμηση του την 14ην Σεπτεμβρίου του 407, στα Κόμανα του Πόντου. Μέσα από τις διθυραμβικές αυτές σελίδες του πορτραίτου ενός προσώπου ,που επί δεκαεπτά  αιώνες τώρα συνεχίζει να σαγηνεύει μέσα από τα διαχρονικά του κείμενα , ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ζωντανεύει και μας καλεί να γνωρίσουμε από κοντά την δραματική ζωή του, που τον ανέδειξε ως ένα εκ των λαοφιλεστέρων Αγίων της Ορθοδόξου Ανατολικής Μητρός ημών Εκκλησίας. 
         Η ευχή και η προσδοκία μας είναι, πολύ σύντομα, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, να μας χαρίσει και άλλους καρπούς της ευχύμου  πένας του μέσα από την οποίαν κατάφερε να μας ταξιδέψει στο ιστορικό παρελθόν της Εκκλησίας των τεσσάρων πρώτων αιώνων και τον ευχαριστούμε πολύ για αυτό. 
                                                                                                     π. Θωμάς Ανδρέου 
                                                                                             υπ. Δρ. Θεολογίας- Ιστορίας  
        


Πληροφορίες : Εκδόσεις Ι. Μ. Ελευθερουπόλεως, τηλ. 2592022246
Το βιβλίο διατίθεται στο βιβλιοπωλείο της Ιεράς Μητροπολεώς  «ΒΙΒΛΟΣ ΠΑΓΓΑΙΟΥ», τηλ. 2592023011, Ελευθερούπολη