Copyright : Αρχιμ. Θωμάς Ανδρέου 29-12-2013. Από το Blogger.
RSS

Περιμένοντας την μεγάλη ημέρα.

Για μια ακόμα φορά ο κόσμος θυμάται εκείνην την νύκτα η οποία έμελλε να διαχωρίσει την ανθρώπινη ιστορία στην προ και στην μετά Χριστόν εποχή. Εικοσιένα αιώνες μετά, ο άνθρωπος παραμένει ακόμα στο πνεύμα και όχι στην ουσία αυτής της νύκτας. 

«ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΦΑΤΝΗΣ» Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως κ. Χρυσοστόμου,επί Τη Εορτή Των Χριστουγέννων 2015


Ἡ ἄπειρη καὶ ἀνερμήνευτη Ἀγάπη καὶ Μακροθυμία τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀξιώνει καὶ πάλι, Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες, νὰ συνεορτάσουμε τὴ μητρόπολη, τὴν πηγὴ καὶ ἀφετηρία ὅλων τῶν χριστιανικῶν μας ἑορτῶν καὶ πανηγύρεων, τὰ Χριστούγεννα. Νὰ πανηγυρίσουμε, ὅπως ἁρμόζει, μὲ εὐλάβεια τὴν συγκλονιστικὴ ἀνάμνηση τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία μας.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ .

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ 
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ 
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ  ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η ενανθρώπισις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

«Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται Υιόν και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ».[2]

Η προφητική αυτή φράση, διατυπώνεται από τα χείλη του Προφήτου Ησαΐου, επτά περίπου αιώνες προ της γεννήσεως του Χριστού. Εκπληρώνεται εκείνην την νύκτα, στην μικρή πόλη της Βηθλεέμ , όπου μέσα σε μία φάτνη, συντροφιά με τα άλογα ζώα, ενσαρκώνεται ο Θεός, ''σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος'' [3], ώστε με την ενανθρώπιση Του, να θεώσει τον άνθρωπο…

Τελικά, ακραίες φωνές δεν υπάρχουν μόνο μέσα στην Εκκλησία!

Με έκπληξη ακούσαμε μέλος του Εθνικού κοινοβουλίου, της κυβερνώσας πολιτικής παρατάξεως , να καταφέρεται εναντίων των πολυτέκνων, σε μια παρόμοια και ταυτόχρονα εκ διαμέτρου αντίθετη επίθεση σαν αυτή που παρακολουθήσαμε προ ημερών από εκκλησιαστικό πρόσωπο! 

Ο της θείας ελευθερίας επώνυμος...

‘’Ως καλλονὴν τῶν ἱερέων Ὅσιε, καὶ προτροπὴν τῶν Ἀθλοφόρων ἅπαντες, εὐφημοῦμεν καὶ αἰτοῦμέν σε, Ἱερομάρτυς Ἐλευθέριε. Τοὺς πόθῳ σου τὴν μνήμην ἑορτάζοντας, κινδύνων πολυτρόπων ἐλευθέρωσον, πρεσβεύων ἀπαύστως, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.’’ Μέσα στο ηρωικό πάνθεον των μαρτύρων της Χριστιανικής Εκκλησίας, προβάλει μία ευγενής νεανική φυσιογνωμία, ενός Επισκόπου των πρώτων χριστιανικών αιώνων, τότε που η Εκκλησία ευρισκομένη ακόμη στα σπάργανα της , υπήρξε και ελευθέρα αλλά και ζώσα.

Κάλεσμα δίχως ανταπόκριση!

Για μια ακόμα φορά, ο Χριστός χρησιμοποιεί ένα παράδειγμα διαχρονικό ώστε να γίνει κατανοητός απ' τους ακροατές Του. Μιλά για μια πρόσκληση σε δείπνο... Όχι απλό δείπνο, αλλά δείπνο μέγα! Πριν λοιπόν θελήσουμε να ζωντανέψουμε στην σκέψη μας την παραβολή αυτή, ας βάλουμε πρώτα τον εαυτό μας, ως οικοδεσπότη απέναντι σε προσκεκλημένους.

Κηρύγματα μίσους, σε μέρες αγάπης...

Είναι δύσκολο για έναν απλό κληρικό να σχολιάσει σκέψεις ενός Μητροπολίτου... Είμαι βέβαιος πως αν συμβεί αυτό, θα γίνει ανώνυμα ή με ψευδώνυμο. Προτιμώ όμως, τις απόψεις μου να τις εκφράζω με το όνομα μου, πάντα με σεβασμό χωρίς καμία προσπάθεια προσωπικής επιβολής των δικών μου σκέψεων σε άλλους.

Ο των Μυρέων φρουρός...

‘’  Εις οποιανδήποτε νήσον και αν αποβιβασθής, θα απαντήσης τον ναόν του Αγίου Νικολάου μικρόν η μέγαν, με μάρμαρα ή με πλίνθους. Ο Άγιος Νικόλαος είναι ο παππούς του ναυτικού μας, η γλυκυτέρα του ναύτου παραμυθία, των θαλασσών ο Άγιος…’’[1]

Με αφορμή τον θάνατο ενός ανθρώπου...

Λένε ότι ο προβληματισμός γεννά την σκέψη. Προσωπικά υποστηρίζω ότι και η σκέψη γεννά προβληματισμό. Σκέφθηκα λοιπόν , αν θα έπρεπε να καταθέσω την άποψη μου δημοσίως για ότι ακολούθησε μετά την αναγγελία του θανάτου του γνωστού ηθοποιού Μηνά Χατζησάββα. 

Στον χαρισματικό αχθοφόρο της αγάπης του Χριστού...

Ήταν στην δεκαετία του 1990, όταν άκουσα για πρώτη φορά το όνομα π. Πορφύριος... Όλοι μιλούσαν για τον χαρισματικό Γέροντα που διέμενε στο ησυχαστήριο του, στην περιοχή Μήλεσι-Αττικής και όπου τον επισκέπτονταν καθημερινά άνθρωποι ώστε να ζητήσουν την ευλογία Του και να δεχθούν τις παρηγορητικές συμβουλές Του.  Δεν είχα την ευλογία να Τον γνωρίζω προσωπικά.

Μνήμη αιωνία, Λεοντίου Αρχιερέως...

Έχω γράψει πολλές φορές, για τον μακαριστό ευεργέτη και πνευματικό μου Πατέρα, Επίσκοπο Κερνίτσης κυρό Λεόντιο (Μαρκόπουλο). Όμως, κάθε χρόνο αυτήν την ημέρα, στην επέτειο της κοιμήσεως του, πέραν από το καθήκον της μνημονεύσεως του ονόματος του στην Θεία Λειτουργία, οφειλετικώς πάντοτε, φροντίζω να τον μνημονεύσουμε μέσα από κάποιο κείμενο αφιερωμένο σε εκείνον, ώστε να τον θυμηθούν οι παλαιότεροι και να τον γνωρίσουν οι νεότεροι! Στα χρόνια που πέρασαν, από την Κυριακή 24 Νοεμβρίου του 2002 , όταν ο μακαριστός Αρχιερεύς, εισόδευε στο Θυσιαστήριο του Θεού του Τρισαγίου, την ώρα που στις Εκκλησιές τελούνταν η Θεία Λειτουργία, δεν έπαψα ποτέ να τον θυμάμαι. 

Μέσα σε μια νύκτα...

Στην αυριανή ευαγγελική περικοπή, η περιγραφή από τον Ευαγγελιστή Λουκά αιφνιδιάζει τον αναγνώστη! Χρησιμοποιεί τον αιφνιδιασμό του θανάτου, ώστε να περιγράψει την παύση της ζωής, μέσα σε μια νύκτα... Μέσα σε ένα μικρό κείμενο, περιγράφει μεγάλες αλήθειες, η ανάγνωση των οποίων το λιγότερο, προβληματίζει.

Νέα μόδα στην Εκκλησία;

Μόλις είχα τελειώσει την Θεία Λειτουργία και έπινα ήσυχα το απαραίτητο πρωινό καφεδάκι, όταν κτύπησε το τηλέφωνο. Μια ευγενική κυρία αφού πρώτα επιβεβαίωσε πως μιλούσε μαζί μου, μου είπε πως την είχα παντρέψει πριν χρόνια και τώρα ήθελε πολύ να τελέσω και την βάπτιση του παιδιού της! Δεν θα κρύψω πως αρχικά κολακεύτηκα με την επιθυμία της αυτή.

Η απειλή της θρησκείας...

Με αισθήματα οδύνης, πληροφορηθήκαμε την χθεσινή τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, κατά την οποίαν έχασαν την ζωή τους πάνω από εκατόν τριάντα άνθρωποι, αριθμός που ως φαίνεται θα αυξηθεί μιας και υπάρχουν εκατοντάδες τραυματίες, πολλοί εκ των οποίων βαρύτατα τραυματισμένοι! Η Ευρώπη της ανεξιθρησκείας, η Ευρώπη του Διαφωτισμού και της αθεΐας, βρέθηκε στο στόχαστρο των ανθρώπων που η ίδια  επέτρεψε, να δημιουργούν σήμερα συνθήκες παγκόσμιας απειλής!

Στον ανυποχώρητο της Εκκλησίας …

Πέρασαν πάνω από 17 αιώνες, από την ημέρα που ένας γνήσιος φίλος του Θεού, άφηνε την τελευταία του αναπνοή, ανήμερα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, το 407 μ.Χ, στα Κόμανα του μαρτυρικού Πόντου, ο Μεγαλομάρτυρας μετά τους διωγμούς, ο υπερασπιστής των δικαίων της Εκκλησίας, ο συμπαραστάτης των φτωχών και των αδυνάμων, ο μεγαλύτερος ρήτορας όλων των εποχών, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Ένας θρήνος, απ’ άκρου εις άκρον της βασιλίδος των πόλεων, της θρυλικής Κωνσταντινουπόλεως, απλώθηκε στο άκουσμα του θλιβερού αγγέλματος του θανάτου , του μεγάλου εξόριστου από τον Θρόνο της Μεγάλης Εκκλησίας. Ο Ιωάννης, ο μικρός το δέμας αλλά τεράστιος στα χαρίσματα, είχε πλέον αρπαγή στην αγκαλιά του Θεού.

Όταν η ιστορία, γράφεται με αίμα...

Μόνο θλίψη μπορούν να προκαλέσουν οι δηλώσεις του κυρίου Υπουργού επί της Παιδείας, σχετικά με την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, από τις ορδές των Κεμαλιστών σφαγέων... Θλίψη και πόνο  στις καρδιές των απογόνων μαρτύρων του Πόντου καθώς και σε όλους τους Έλληνες που έμαθαν από νωρίς, ότι η Ιστορία του Γένους μας γράφεται με το αίμα των προγόνων μας!

''Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου....''

Το κείμενο που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε στην φιλόξενη Εκκλησιαστική Ιστοσελίδα Amen.gr τον Ιούλιο του 2011. Θέλησα να το επαναφέρω σήμερα στην μνήμη μας, την ημέρα αυτή που ξανά ακούστηκε γλυκιά η φωνή της τραγουδίστριας της νίκης Σοφίας Βέμπο. Το παραδίδω λοιπόν στην αγάπη σας, με την πεποίθηση πως παρά τις αντίθετες προβλέψεις, η Ελλάς, πέπρωται να επιζήσει...

Αναμνήσεις μιας γιαγιάς...

Μεγάλη η σημερινή ημέρα. Ημέρα μνήμης, ενδόξου παρελθόντος της επιμέρους Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους! Η Ελλάς, θυμάται το ηρωικό όχι που απετέλεσε την αρχή μιας ηρωικής εποποιίας γραμμένης με χρυσά γράμματα. 1940! Πριν από 75 ολόκληρα χρόνια, ένας φιλήσυχος λαός, δέχεται την απειλή του πολέμου από τις υπερδυνάμεις της εποχής εκείνης. Απαντά με ένα μεγάλο ΟΧΙ στην καταπάτηση της Εθνικής του κυριαρχίας, της αξιοπρέπειας του και τότε, αρχίζουν τα δεινά...

Απάντηση σε άγνωστο εμπαθή...

Σήμερα, έλαβα ένα e-mail , από την Ιερά Μητρόπολη Ελευθερουπόλεως, στην οποίαν έχω την τιμή να διακονώ από δεκαπενταετίας, το οποίον ουσιαστικά προωθήθηκε σε εμένα, μιας και ο-η αποστολέας του, θέλησε να μου το στείλει μέσα από την Μητρόπολη Ελευθερουπόλεως. Επειδή, δεν έχω μάθει να αφήνω αναπάντητα ερωτηματικά, αλλά και ακολουθώντας την προτροπή του Αποστόλου Παύλου '' ειπέ τη Εκκλησία'' (Μτθ.18-17), απεφάσισα αφενός μεν να το δημοσιοποιήσω στους Ιερατικούς στοχασμούς και αφ' ετέρου να απαντήσω μέσα από αυτούς ώστε και την πρέπουσα απάντηση να πάρει ο ανώνυμος αποστολέας αλλά και οι φίλοι που παρακολουθούν τους Ιερατικούς στοχασμούς να καταστούν φιλότιμοι μάρτυρες μιας πολιτισμένης αντιπαράθεσης!

Στον Πατριάρχη του Γένους....

Το κείμενο που ακολουθεί, το έγραψα τον παρελθόντα Ιούνιο, με αφορμή τα ονομαστήρια του Οικουμενικού μας Πατριάρχου. Το έγραψα για τους ''Ιερατικούς στοχασμούς'', αλλά τελικά δεν το ανάρτησα τότε! Ίσως γιατί δεν θέλησα να βρεθούν κάποιοι να σκεφτούν πονηρά... Σήμερα διάβασα κάπου, πως την ημέρα αυτή συμπληρώνει 25 συναπτά έτη Πατριαρχείας... Θέλησα λοιπόν να ξεπεράσω τυχόν ενδοιασμούς και να το καταθέσω με πολύ σεβασμό, για έναν άνθρωπο που συνάντησα ελάχιστες φορές, αλλά πάντοτε αγαπώ και σέβομαι πραγματικά! Σας το παραδίδω λοιπόν, μαζί με τις προσωπικές ευχές μου να Τον ενδυναμώνει ο Θεός χαρίζοντας του υγεία και δύναμη στα υψηλά Του καθήκοντα....

Ο μπάρμπα- Λιάς, ο Τουρμαλιάς...

Ίσως κάποιοι να πιστεύουν πως γράφω παραμύθια… Κάποιος μάλιστα κάποτε μη δυνάμενος να αντιληφθεί τα όρια μεταξύ της αλήθειας και του ψεύδους , θέλησε να μου το πει κιόλας! Όμως, μ’ αρέσει να διηγούμαι μέσα από το χαρτί ιστορίες που μοιάζουν με παραμύθια αλλά δεν είναι! Άμα ακούω κάτι καλό, κάθουμαι και το γράφω να μην το ξεχάσω και κάπως έτσι βγαίνει η ιστορία.

Αναζητώ τον αληθινό ηγέτη....

Σε λίγες ώρες, ο Ελληνικός λαός προσέρχεται στις κάλπες ώστε να επιλέξει ξανά μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, την ηγεσία αυτού του Έθνους! Η Ελλάς, αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα στο εσωτερικό της, με έναν λαό που προσπαθεί να διατηρήσει την ψυχραιμία και την αξιοπρέπεια του, με έναν λαό που δοκιμάζεται ποικιλόμορφα τα τελευταία χρόνια...

Ματωμένος Σεπτέμβρης ...

Είχα την μεγάλη τιμή, να μαθητεύσω κοντά στον μεγάλο Κυδωνιέα διδάχο Νικόλαο Κελέση, έναν αληθινό δάσκαλο, έναν υπέροχο άνθρωπο, φίλο του άλλου μεγάλου της Ιωνικής γης, Φώτη Κόντογλου. Ο μεγάλος αυτός Φιλόλογος, είχε γεννηθεί στα χώματα της Μικρασίας.

‘’ Στην Θεοδόχο Μάνα ‘’

Ο Αύγουστος, είναι βασιλικός μήνας! Με αυτόν ολοκληρώνεται το εκκλησιαστικό έτος. Το πόσο άρρηκτα λοιπόν είναι συνδεδεμένη η ζωή μας με το πρόσωπο της μεγάλης Μάνας που γιορτάζει μέσα στο μήνα αυτόν, φαίνεται και από το εξής γεγονός. Με την Γέννηση της Παναγιάς αρχίζει το Εκκλησιαστικό έτος τον Σεπτέμβριο και με την Κοίμηση και της εις ουρανούς μετάσταση Της, τελειώνει τον Αύγουστο.

Το θαύμα...

Στ' Άγιον Όρος , υπάρχει το καστρομονάστηρο των Ιβήρων, που στέκει αρχοντικό δίπλα στη θάλασσα, θαρρείς περιμένοντας να ξεκουράσει κάθε ναυαγό της ζωής που θα φτάσει στην πύλη του. Αρχαίο μοναστήρι που το σκεπάζει η θαυματουργός Εικών της Κυράς Πορταίτισσας , που ταξίδεψε και βρέθηκε εκεί με θαυμαστό τρόπο, για να φυλά το Μοναστήρι Της με τους τόσους ανθρώπους να έχουν βρέξει με δάκρυα προσευχής τα πατώματα του. Τα μεγάλα τειχιά κρύβουν πίσω τους την θαυμαστή Εικόνα η οποία κρύβει πάνω Της, δεήσεις και ικεσίες αιώνων, από χείλη ευλαβικά που σιγοψιθύρισαν , μυστικές καρδιακές προσευχές, ίσα- ίσα να τις ακούει μόνον Εκείνη... 

‘’ Δεκαπενταυγουστιάτικος ψάλτης…. ‘’

Βρέθηκε να ξεκουράζεται σε κάποιο ήσυχο μέρος με λίγους κατοίκους ο ευλαβής Ιεροψάλτης ,μαζί με την οικογένεια του. Έτυχε , εκείνο το χρόνο για πρώτη φορά να ζητήσει και να λάβει την απαιτούμενη άδεια από τον Προϊστάμενο του Ναού της μεγαλουπόλεως όπου διακονούσε , ώστε να λείψει στην ομολογουμένως δύσκολη εκείνη περίοδο του Δεκαπενταυγούστου. Είχε συμφωνήσει όμως να είναι ανήμερα της Παναγιάς , στην μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ξανά στο αναλόγιο του Ναού , που εόρταζε μάλιστα την ημέρα εκείνη.

Κάτω από τον πλάτανο...

Κάθισα στην πλατεία της Ελευθερουπόλεως, για έναν σύντομο καφέ κάτω από τον ευσκιόφυλλο πλάτανο , αναζητώντας λίγες στιγμές δροσιάς μέσα στον καύσωνα του καλοκαιριού. Κρατώντας μια πρωινή εφημερίδα ανά χείρας, άρχισα να την ξεφυλλίζω νωχελικά χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μιας και ενημερώνομαι διαρκώς από το διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να μου έχει λείψει μόνο η παραδοσιακή ανάγνωση της.

Στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού.

Στα μέσα περίπου της περιόδου του Δεκαπενταυγούστου, η Εκκλησία μας υπενθυμίζει το θαυμαστό γεγονός της Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας.  Αν και χρονικά, δεν συμπίπτει με την περίοδο αυτή, μιας και το γεγονός συνέβει λίγο πριν από την Σταύρωση του Θεανθρώπου, ωστόσο η Εκκλησία, προτίμησε να θέσει αυτήν την εορτή μέσα στον Ιερό Μήνα της Παναγιάς, ώστε να τονίσει με τον τρόπο αυτό, πως η Θεοτόκος, είναι ο καθρέπτης μέσα από τον οποίον προβάλει η μορφή του Σωτήρος Χριστού. 

Παράκλησιν, εν ταις θλίψεσιν οίδα.....

Τις ημέρες αυτές του δεκαπενταυγούστου, οι Εκκλησιές μας, γεμίζουν από ανθρώπους κάθε ηλικίας που προσέρχονται ευλαβικά ώστε να ψάλλουν τους ωραίους ποιητικούς παρακλητικούς κανόνες, να θέσουν σαν ευωδιαστό λουλούδι το δάκρυ και την προσευχή τους, στην Εικόνα της Μεγάλης Κυράς. Ο δεκαπενταύγουστος στην Ελλάδα, είναι μια περίοδος που φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά στον ουρανό, μιας και ένα κομμάτι του ουρανού, το κατέκτησε το ανθρώπινο γένος, στο πρόσωπο της Παναγιάς! 

Μην φοβάστε, εγώ είμαι μαζί σας....

Κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, θέλησε κάποτε να μου κάνει ένα δώρο. Και μου χάρισε μια αγιογραφημένη εικόνα που αναπαριστά τον Χριστό, περιπατούντα επί των κυμάτων της θαλάσσης, να απλώνει το θεϊκό Του χέρι και να βαστά τον Πέτρο που καταποντίζεται μέσα στα κύματα... Και αυτήν την εικόνα, την έθεσα σε περίοπτη θέση, ώστε να την βλέπω όταν καταποντίζομαι από τα κύματα της ζωής , ώστε να μην χάνω ούτε το θάρρος, αλλά περισσότερο ούτε την πίστη και να προχωρώ πάντα εμπρός!

Μια στυγερή δολοφονία...


Τα ξημερώματα της 17ης Ιουλίου 1918, στις 2:30 π.μ. μια οικογένεια δολοφονείται στο Αικατερίνεμπουργκ της Ρωσίας. Είναι η Τσαρική οικογένεια των Ρωμανώφ, ο Νικόλαος, η Αλεξάνδρα και τα παιδιά τους, Όλγα, Τατιάνα, Αναστασία, Μαρία και ο μικρός διάδοχος Αλέξιος.... Η φωτογραφία αυτή, είναι η τελευταία τους, εκείνη την νύχτα, όταν τους κατέβασαν στο υπόγειο του σπιτιού που τους είχαν περιορίσει! Τα μάτια των παιδιών είναι απορημένα, γιατί δεν καταλαβαίνουν , τουλάχιστον τα μικρότερα τι τους περιμένει...

Οι Παπάδες κατέστρεψαν την χώρα....

Άθλιοι και βρώμικοι άνθρωποι, αχάριστοι απέναντι σε οποιαδήποτε ευεργεσία, υπόλογοι στην ιστορία, μικρόνοες και εμπαθείς, γεμάτοι από μισαλλοδοξία,  επιτέλους ξιφούλκησαν φανερά κινούντες την πτέρναν κατά της Ευεργέτιδος Εκκλησίας και του Ιερού αυτής Κλήρου...

‘’ Αγναντεύοντας μέσα στον χρόνο’’

Κάθε χρόνο στα τέλη του Μαΐου, συλλογίζομαι το πάρσιμο της Πόλης, κατά την προσφιλή έκφραση του κυρ- Φώτη του Κόντογλου. Το κακό που συνέβη στην ανθρωπότητα όταν χίλια χρόνια πολιτισμού χάθηκαν μέσα σε μια νύχτα, το ξημέρωμα της Τρίτης 29ης Μαΐου του 1453…

Φτάνει πια!

Αισθάνομαι ντροπή ως Έλλην και ως Ορθόδοξος Κληρικός, βλέποντας τον Πρωθυπουργό της Πατρίδος μου, να τον θέτουν στην άκρη ενός τραπεζιού πάνω στο οποίο οι ισχυροί της Ευρώπης συζητούν για το μέλλον αυτής της χώρας!

Μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός, Παϊσίου του Αγιορείτου.

Αύριο, η Εκκλησία τιμά επίσημα πλέον, την μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών, Παϊσίου του Αγιορείτου, μιας ευγενούς και φιλοθέου φυσιογνωμίας που έζησε και κοιμήθηκε τον παρελθόντα αιώνα, (+ 12-7-1994) , τότε, που κανείς δεν μπορούσε όχι να γνωρίζει, αλλά ούτε να φαντασθεί τις ημέρες που σήμερα βιώνουμε σαν Έθνος.

Στο τέλος η Ελλάδα θα νικήσει!

Με αισθήματα βαθιάς θλίψεως, ο Ελληνικός λαός, καλείται να διαγράψει με το επερχόμενο δημοψήφισμα της Κυριακής την πορεία του και το μέλλον του. Ο λαός διχάστηκε μεταξύ ενός ναι και ενός όχι... Τι κρίμα! Κρίμα να επιτρέπουμε σε αυτές τις κρίσιμες ώρες για την Πατρίδα τον εσωτερικό διχασμό μεταξύ του λαού μας.

Ο Θεός να λυπηθεί την Ελλάδα μας...

''SALUS POPULI SUPREMA LEX EST" Δηλαδή, η σωτηρία του λαού, είναι ο υπέρτατος νόμος! Σε αυτήν την ρήση, ο Κικέρων , συμπυκνώνει την έννοια της σωτηρίας της Πατρίδος, σε μια θεμελιώδη αρχή, η οποία σήμερα γίνεται άκρως επίκαιρη! Σήμερα, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην Ελλάδα της Ευρώπης , στην Ελλάδα που άντεξε τόσα χρόνια στην οικονομική κρίση εις πείσμα όλων όσων κερδοσκόπησαν εις βάρος της, η σωτηρία του λαού, είναι ο υπέρτατος νόμος! Ο Ελληνικός λαός, τρομοκρατημένος , απογοητευμένος, σύρεται σε ένα δημοψήφισμα που θα καθορίσει το μέλλον και την πορεία του. 

Όταν το θαύμα συναντά, όποιον το περιμένει...

Σε μια ακόμα ευαγγελική περικοπή, ο Χριστός μας εισερχόμενος στην πόλη της Καπερναούμ γίνεται αποδέκτης ενός αιτήματος θεραπείας ενός πάσχοντος νέου. Ο άνθρωπος που υποβάλλει το αίτημα διαφέρει από όλους τους άλλους ανθρώπους που προσεγγίζουν τον Χριστό και οι οποίοι στο Πρόσωπο Του, αναζητούν το θαύμα... Ο άνθρωπος αυτός, είναι ένας σκληροτράχηλος στρατιώτης της μεγάλης τότε υπερδυνάμεως, της Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας. Ένας Ρωμαίος Εκατόνταρχος που πονά βλέποντας το παιδί του καθηλωμένο στο κρεβάτι του πόνου!  Παρακαλεί τον Χριστό, αυτός ο σκληροτράχηλος στρατιώτης, ο πονεμένος πατέρας, ώστε να θεραπευθεί το παιδί του που κείτεται επί της οδυνηράς κλίνης. 

Περίεργα από το facebook....

Είναι αλήθεια.πως για πολλά χρόνια ήμουν πολύ επιφυλακτικός έως και αρνητικός. όσον αφορά την χρήση του facebook.

Το δράμα του Φρούραρχου....

Το Ελληνικό Κοινοβούλιο στεγάζεται σε κτίριο ιστορικό, στο κέντρο της Ελληνικής πρωτεύουσας. Σε αυτό, φιλοξενήθηκαν από της ανεγέρσεως του, δύο διαφορετικά πολιτεύματα, η βασιλευομένη δημοκρατία και η μεταπολιτευτική δημοκρατία. Στο κτίριο αυτό, η νεώτερη Ελληνική Ιστορία, έγραψε πολλές σελίδες.

Επιτέλους σταματήστε, τον εκβιασμό ενός ολόκληρου λαού!

Κάθε μέρα που περνά, η αγωνία κορυφώνεται για το μέλλον αυτού του τόπου! Ουδείς γνωρίζει πλέον το βράδυ, τι θα ξημερώσει το πρωί. Τα μέσα ενημέρωσης έχουν επιδοθεί σε έναν ανέντιμο αγώνα εκφοβισμού του λαού, που δεν γνωρίζει ποιες θα είναι οι εξελίξεις αύριο.

Ένας άγιος γιατρός!

Η Ιπποκράτειος επιστήμη, η Ιατρική, αποτελεί δώρο του Θεού στους ανθρώπους. Μέσα από αυτήν, οι άνθρωποι καλυτερεύουν τις συνθήκες τις ζωής τους, αντιμετωπίζουν την ασθένεια , η οποία αποτελεί μέρος της φθοράς του μεταπτωτικού ανθρώπου. Η Ιατρική, είναι μια επιστήμη ανθρωποκεντρική, που ως στόχο της έχει την επιβίωση του ανθρώπου απέναντι στις ασθένειες που τον ταλαιπωρούν. Από αρχαιοτάτων λοιπόν χρόνων, οι διάκονοι της Ιπποκρατείου επιστήμης, απολάμβαναν τιμής και σεβασμού στις ανθρώπινες κοινωνίες μιας και στα χέρια τους η ζωή και ο θάνατος εναλλάσονται στα πρόσωπα των ασθενών τους.

Ο σπαραγμός της Εκκλησίας....

Η Χριστιανική Εκκλησία, από της ιδρύσεως Της από τον Δομήτορα Αυτής Ιησού Χριστό, πολεμήθηκε λυσσαλέα στο πέρασμα των αιώνων. Υπέστη διωγμούς οι οποίοι Της χάρισαν τα νέφη των μαρτύρων Της, διωγμούς που την ενίσχυσαν και την ενδυνάμωσαν καθιστώντας την πύλη του Ουρανού, επάνω στην γη! Η αλήθεια της Πίστεως μας, έγκειται στο εξής θαυμαστό γεγονός: πως στάθηκε επί είκοσι και πλέον αιώνες, πολεμουμένη από τους έσωθεν εχθρούς της οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τους ίδιους τους Χριστιανούς!

Η αρχή μιας αιώνιας πορείας...

Η Εκκλησία, αποτελεί τον Θεοΐδρυτο θεσμό, τον οποίον καθορίζει ο Ίδιος ο Κύριος επί της γης μετά την Ανάληψη Του στους Ουρανούς. Η Εκκλησία, αποτελεί την φυσική διαδοχή της παρουσίας Του Θεού επί της γης, μέσα από την τέλεση των Ιερών Της Μυστηρίων. Αρχηγός και τελειωτής της Εκκλησίας είναι ο Ίδιος ο Χριστός, ο Οποίος όμως, την ενεργοποιεί δια του Παναγίου Πνεύματος δηλαδή του τρίτου προσώπου της Αγίας Τριάδος, Το οποίον εκπορευόμενο από Τον Πατέρα, συντηρεί την Εκκλησία στην διαχρονική της πορεία.

Πίστη και λείψανα, στα χρόνια της κρίσης...

Παρακολουθώντας χθεσινή εκπομπή με τον βαρύγδουπο αυτό τίτλο, ''πίστη και λείψανα, στα χρόνια της κρίσης'' ,διαπίστωσα την λανθασμένη αντίληψη κάποιων σε σχέση με την έννοια της πίστεως. Η αφορμή της εκπομπής μάλλον, υπήρξε η μεταφορά του λειψάνου της Αγίας Βαρβάρας, από την Βενετία, στην Αθήνα, όπου τα Ιερά Λείψανα τέθηκαν σε προσκύνηση των πιστών , προσκύνηση η οποία και παρατάθηκε χάριν την πληθώρας των προσκυνητών. 

’'Βυζαντινών ανάμνησις…'' π.Θωμά Ανδρέου για το Amen.gr

Ποιος δεν συγκινείται διαβάζοντας τα χρονικά της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως ; Ποιος δεν αφήνει το νου του να βυθισθεί στο πέλαγο των σκέψεων όταν πρωτοδιαβάζει τις ματωμένες ιστορίες που συνθέτουν αυτό που σήμερα αποκαλούμε  Άλωση της Πόλης; Ποιος τέλος δεν αναπολεί το ένδοξο παρελθόν  μιας υπερχιλιετούς αυτοκρατορίας που χάθηκε μέσα σε μια μέρα;

Οι τριακόσιοι δέκα και οκτώ θεματοφύλακες της Ορθοδοξίας...

Λίγες ημέρες μετά την εορτή των Αγίων Ενδόξων Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, η Εκκλησία μας υπενθυμίζει ένα μεγάλο και ιστορικό γεγονός που συνέβη το 325 μ.Χ. στην Νίκαια της Βιθυνίας. Η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος της Χριστιανικής Εκκλησίας! Ιστορικά, η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος, αποτελεί μίαν πρωτοβουλία του Μεγάλου Κωνσταντίνου η οποία ''επρόκειτο να αποτελέσει ζωτικής σημασίας προηγούμενο, στις σχέσεις Εκκλησίας και κράτους''[1].

Η μνήμη είναι λαμπάδα, που δεν πρέπει να σβήσει...

Ζω σε ένα προσφυγικό χωριό της ανατολικής Μακεδονίας. Ένα χωριό που οι πρώτοι κάτοικοι του έζησαν τον δρόμο του ξεριζωμού, τον δρόμο της προσφυγιάς. Και είναι πολύ οδυνηρός αυτός ο δρόμος... Χρειάστηκε εχθές , κατά την άσκηση του υψηλού καθήκοντος μου, να βρεθώ σε μια μικρή προσφυγική ενορία της Μητροπόλεως μας, το Μελισσοκομείο , εκ προσώπου του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως. Ο τοπικός Ποντιακός Σύλλογος, διοργάνωσε με πολύ επιτυχία , μίαν εξαιρετική εκδήλωση  τιμής και μνήμης, με αφορμή την σημερινή γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Σε έναν άγνωστο τυφλό...

Πόσο με συγκινεί η αυριανή ευαγγελική περικοπή... Άνθρωπος, τυφλός εκ γενετής! Πόσο αχάριστοι είμαστε οι βλέποντες το φως του ήλιου, την ομορφιά των χρωμάτων της φύσης , εμείς που δεν μπορούμε να καταλάβουμε στο ελάχιστο τι σημαίνει να ζεις στο σκοτάδι, να μην ξέρεις αν στο ουράνιο στερέωμα, διαφεντεύει ο ήλιος της ημέρας, ή η σελήνη της νυκτός...